Op de plaats, rust.

Laten we meteen maar met het belangrijkste beginnen: wat is er met Yvon gebeurd? Waar zijn haar Tiroler jurkjes gebleven? Waar zijn de bloemetjeslaarzen en bloemetjeskopjes en bloemetjestheepot? En waar is verdomme die leuke gebreide muts naartoe?! In plaats daarvan moesten we met lede ogen toezien hoe Yvon, gehuld in slechts een spijkerbroek en een legerjas, de post ging rondbrengen bij alle boeren.

TPG Post haalt zijn jaaromzet grotendeels uit dit programma. Het viel me mee dat er nog steeds niemand op het briljante idee was gekomen om gewoon zichzelf te sturen in een doos met gaatjes.

Ze is allergisch voor komkommers.

De eerste boer die zijn post in ontvangst mocht nemen was komkommerboer Arthur. Yvon kon hem even niet vinden, want hij zat verstopt tussen zijn zeven miljoen komkommers achterin de kas. Het niveau van het programma werd meteen hoog ingezet met Yvon’s eerste vraag: ‘Wat ben je aan het doen?’ Arthur herpakte zichzelf snel en zei trots ‘Komkommers aan het snijden.’ Nadat ze een schattig vogelnestje tussen de planten hadden bewonderd (‘Zij hebben al jonkies, nu jij nog.’) kreeg hij elf brieven en beloofde alles uit de kast te gaan halen. Prima, zolang hij maar niet alles uit de kas haalt. Niet alleen zijn die vogels dan hun huis kwijt, maar vooral zeven miljoen komkommers op straat zijn fokking arelaxed.

Hierna bezocht ze Martin, de boer met heel veel koeien, vier kinderen en nul vrouwen. Maar daar zal wel snel verandering in komen nu maar liefst 276 vrouwen hun hart te grabbel hebben gegooid richting de Haarlemmermeer. ‘Zo heb je stront aan je handen en zo heb je goud in handen,’ aldus een stralende Martin. Hij mocht tien dames uitkiezen voor een vervolg. Vooral weduwes waren favoriet, daarvan koos hij er drie.

Ach, Henrieke, blozende lieve Henrieke. Ze kreeg honderd brieven. En terecht. Haar uiteindelijke keuze viel op tien mannen zonder eigen bedrijf, want dat was heel belangrijk. Het was haar ook nog gelukt twee aantrekkelijke kerels te vinden, die we vanaf nu kennen onder de codenamen ‘De Voetballer’ en ‘Erik’. De acht minder aantrekkelijke kandidaten noemen we dan voorlopig maar Bertus 1 t/m 8.

Hij wilde eerst geen schuur.

Yvon reed naar Utrecht om koeienboer Hans zijn vijftien brieven te bezorgen. Hans heeft wilde plannen voor de toekomst en was net bezig met een kleine verbouwing. Het zag er nog het meest uit alsof hij al zijn weilanden integraal aan het overkappen was, maar het kan ook een nieuw schuurtje zijn geweest. Uit zijn brieven vielen een aantal dingen op. Een dikke vrouw schreef hem dat ‘gezelligheid en slank niet samen gaan’ waardoor Hans niet anders kon concluderen dan dat Yvon niet gezellig was. Dan was er nog de dame die beweerde dat er tijdens het kijken naar de tv een vonk was overgesprongen, maar die zou ik graag willen doorverwijzen naar een elektronicaspecialist want haar toestel zal wel defect zijn. Tot slot zagen we een foto van een vrouw met een appeltaart. ‘O, ze kan ook appeltaart bakken!’ Nee, Hans, ze kan een appeltaart vasthouden. Dat kunnen we allemaal.

De Friese Doede werd met acht briefschrijfsters verblijd. Doede was de hele dag al zo zenuwachtig geweest dat hij tijdens het scheren ‘s morgens een klein ongelukje had gehad ter grootte van zijn nek. Onder druk van Yvon belde hij ene Krista, die zo origineel was geweest hem een voorraadje lasagnevellen te sturen. ‘Het leek me wel leuk om met je in contact te komen.’ Oké. Niet nu, nu je haar aan de telefoon hebt, maar graag een andere keer. Krista vertelde dat als ze een leuk iemand ziet ze die niet kan laten lopen. Zo zit ze ook al jaren achter Arie Boomsma en ene Hans van Boven aan, zonder succes.

hjwdhakd

Henk. Wat kunnen we over Henk zeggen? We weten wel wat Henk kan zeggen: het woord natuurlijk. Henk gebruikt natuurlijk als interpunctie natuurlijk. Hij ontving een exorbitante hoeveelheid post, waaronder een melkpak, een staatslot en postzakken vol brieven natuurlijk. Onder leiding van een onverstaanbare bak borsthaar die naast hem zat te fulmineren lukte het Henk toch zijn 1109 brieven te reduceren tot tien leuke meisjes. Natuurlijk.

Geen commentaar.

Voor Johan moest Yvon helemaal naar het hoge noorden van Groningen rijden. Johan kreeg 31 brieven, ‘zelfs als je helemaal hier woont!’ Oh Yvon, accepteer toch eens dat niet iedereen in Brabant woont.

Het begon allemaal zo leuk, bij Aad. Zijn pioenrozen stonden er mooi bij, zijn wangen bloosden en hij kreeg 56 brieven. Maar daarna ging het rap mis. Ze moesten nog maar even wachten want hij ging eerst een slagroomgebakje eten. Daarna ontdekte hij tot zijn schrik dat ze allemaal te oud waren. Hij wilde geen vrouwen ouder dan 48. Ook niet jonger dan 42, voegde hij er nog vergoelijkend aan toe. ‘Hopelijk is het leeftijdsverschil geen bezwaar,’ aldus een voor altijd anoniem blijvende, eenzame vrouw.

Willem, gay en zorgboer, kreeg maar liefst 57 brieven. Willem was vooral gecharmeerd van een gast met een grote tent. Wij zeggen verder niets.

Tot slot zagen we Yvon in de weer bij Jan en Martin, de olijke tweeling. Om verwarring te voorkomen hadden ze verschillende shirts aangetrokken, waarvan we danig in de war raakten want op het rode shirt stond ‘great blue’. Er was iets eigenaardigs gebeurd: Martin had drie brieven ontvangen en Jan maar liefst zeventien! Hoe kan zoiets?! Niet dat het verder nog wat uitmaakte want ze bleken alle twintig in de schuur verstopt te zitten en kwamen als een kudde huishoudbeursvrouwen naar buiten gestormd. Ze zagen eruit als een identieke twintigling, allemaal lekker die ochtend nog naar de kapper geweest voor een frisse, korte coupe en de monturen opgepoetst. Het beloofde een heerlijke dag te worden voor Jan en Martin en een heerlijk seizoen voor ons. Op naar de volgende aflevering!

<3 Henk <3

Klik voor groter.