Well, that escalated quickly.

Het begon met De torens van februari van Tonke Dragt. Hierna herlas ik ook meteen De Zevensprong. Want hoe zat het ook alweer met de zes wegen, de koets en de meester? Tijdens het herlezen overleed Kitty Janssen, de actrice die tante Willemijn speelde in de gelijknamige serie. Een nogal ongelukkig toeval, omdat mijn online aanschaf van de dvd nu middenin de verkooppiek na haar overlijden viel. Dan voel je je toch ongewild een beetje een ramptoerist. Ik bestelde overigens ook meteen de tv-serie Briefgeheim uit 1983, dus misschien is mijn aankoop niet opgevallen.

Ik keek beide en deed een aantal schokkende ontdekkingen. Ten eerste zijn de series traag. Ten tweede tot en met vierde zijn ze nog steeds niet afgelopen. De verhaallijnen hadden aanzienlijk rapper in beeld gebracht kunnen worden, maar dat zal wel met de tijdsgeest te maken hebben. Alles ging op zijn dooie akkertje, fietsen hoefden nog niet op slot en iedereen was blank en mager. Er werd flink gerookt in beeld, bij voorkeur in kleine ruimtes waar zich ook kinderen bevonden. Maar het opmerkelijkst vond ik de volwassenen. In kinderseries van weleer zijn alle grote mensen eikels.

De kinderen in de klas van meester Frans uit de Zevensprong bijvoorbeeld zijn altijd voorbeeldig aan het werk. Dit weerhoudt Frans er niet van om de hele tijd op voorhand al tegen ze te snauwen. ‘Als je verf gebruikt, zit dan niet te knoeien. En voorzichtig met de houtsnijmesjes!’ Ook zien we hem een zakje friet (zonder mayonaise) nuttigen in een snackbar. Op het moment dat hij het derde frietje in zijn mond stopt krijgt hij er een sneer van de patatbakker bij: ‘Zeg meneer, er moet nog wel betaald worden!’

Op straat spreekt een mager kind op een fiets zonder slot hem aan: ‘Hoi meester! Gaat u mee zwemmen in de sloot? De hele klas gaat en we zwemmen allemaal in ons ondergoed zoals later blijkt.’ ‘Nee, het is veel te warm,’ is zijn chagrijnige antwoord. Maar goed ook, want dat werd vast heel ongemakkelijk. Bovendien moest hij even daarna nog heel gênant flirten met tante Willemijn, god hebbe haar ziel. Toch nog twee sterren voor de nostalgie en een bindend kijkadvies: niet kijken.

Hm mm, tante Willemijn, met je thee.

Deze recensie verscheen op 25 september 2012 in de Volkskrant.