Er is een film!

Het begon allemaal in 1981 met het Amerikaanse The People’s Court. Kleine rechtszaakjes werden op televisie voorgelegd aan een rechter die daar een ‘uitspraak’ over doet. Talloze rechtszaak-spinoffs zijn sindsdien verschenen, van de partijdige Judge Judy (‘Shut up when you’re winning!’) via onze eigen De Rijdende Rechter tot extremen als The Sex Court (‘F**** beep sl*t beep, en daar zult u het mee moeten doen.’)

In de zoektocht naar reality is het nieuwste format ‘De Rechtbank’, eerst van de EO en nu overgenomen door de NCRV. Wat is het summum van reality? Precies, een camera neerzetten en verder niets doen. En dat is precies wat de makers van deze serie doen. Nou ja, ze knippen er godzijdank wat in, en ze doen een interviewtje met de rechters. Want in de serie gaat het met name over de rechters zelf. Hoe komen ze tot hun oordeel, wat vinden ze er zelf van, en wat voor een schoenen hebben ze die dag aan.

Je zou denken dat de serie saai is. Maar dat is absoluut niet het geval. Ik vind het reuze interessant om te zien hoe dit soort zaken gaan en hoe het vaak niet klopt met wat je verwacht. Wat me bijzonder opvalt is hoe gewoontjes het er eigenlijk aan toe gaat. Dit komt vermoedelijk doordat mijn vader een jurist is en vroeger altijd moeilijke woorden zoals ‘inzake’ gebruikt en dan met zijn ogen nadenkend naar boven keek alsof het heel ingewikkeld was allemaal. Maar die rechters die zeggen gewoon: ‘Nou, ik begrijp uw verhaal, maar uw kind wordt alsnog uit huis geplaatst.’

Ook leuk is dat sommige mensen niet goed door hebben dat we geen jurysysteem kennen: ‘Waarom reed u zo hard?’ ‘Ik was onderweg naar mijn werk, ik werk namelijk als coach voor visueel gehandicapten,’ opzij kijkend naar waar dan in Amerika die jury zit. Jammer joh, daar zit bij ons een griffier. ‘Maar u reed wel te hard. €80 boete.’ Die boetezaken, daar wordt trouwens nooit iemand in het gelijk gesteld. ‘Waarom kom ik dan überhaupt naar de rechtbank?’ Om ons te vermaken. Vier sterren.