Via de post kreeg ik van een familielid vier toegangskaarten voor het Omniversum toegestuurd. Ze had deze gewonnen bij de Postcodeloterij, ’s lands grootste leverancier van fietsen, ijs en toegangskaarten voor nationale uitstapjes. De kaarten stonden op punt van verlopen – en ze had zelf geen tijd om ze te verzilveren – dus vertrok ik met mijn gezin afgelopen zaterdag naar Den Haag.

O, o, Den Haag, mooie stad waar je blijkbaar gratis kunt parkeren naast het Omniversum (tip, maximaal twee uur). We spendeerden het entreebedrag dat we zojuist hadden uitgespaard aan chips en M&M’s en kregen een paar mooie plaatsen toegewezen achterin het theater.

Het Omniversum – dat zijn naam dankt aan een samenvoeging van Omnimax (de naam van het gebruikte filmprojectiesysteem) en universum (alle materie en energie binnen het gehele ruimte-tijdcontinuüm waarin wij bestaan) – is een grootbeeld filmtheater waarin uitsluitend films worden vertoond die ook op Discovery Channel tot zijn recht zouden komen, zij het dan een stuk minder ruimtelijk en spectaculair natuurlijk.

We keken naar de film Dolphins, een film die, zo beloofde de openingscredits, was ingesproken door Pierce Brosnan. Dit was niet zo. De film bleek opnieuw ingesproken door een Nederlandse dame. Dit was maar goed ook want anders zou ik een uur lang de boel hebben moeten tolken voor mijn nageslacht.

In de fascinerende documentaire werd ons verteld dat tienduizenden dolfijnen per jaar een gruwelijke dood vinden tijdens de vangst van tonijn. Gelukkig werden we een scène later al gerustgesteld met twee zieke dolfijnen die gered waren door een team van vijf man, dat dag en nacht bezig was om deze longpatiënten weer op de been te krijgen. Mijn zoon (5) haalde opgelucht adem.

Zoals elke zichzelf respecterende attractie werden we na afloop door de cadeauwinkel naar buiten geloodst. Een fascinerend systeem, want geen enkele ouder bereikt het einde van de winkel zonder ruzie te krijgen met zijn of haar kind(eren). Was ik maar een dolfijn, dan kon ik op zo’n moment gewoon stiekem met de helft van mijn hersenen slapen, terwijl de andere helft corrigerende woorden snauwde naar hun nageslacht.