Kennelijk heeft mijn brein een apart signaleringsmechanisme voor gênante momenten, want altijd als mijn kinderen Dora, Diego of Mickey Mouse Clubhuis aan het kijken zijn, spitsen mijn oren zich. Voor wie de programma’s niet kent (houden zo!), het zijn ‘educatief ingestoken’ kinderseries, en ze zijn vreselijk.

dit is dus het clubhuis

Als voorbeeld even het Mickey Mouse Clubhuis. Het programma is een totale verkrachting van alle klassieke Disneypersonages. De figuren die we vroeger in de Donald Duck lazen zijn plotseling in lelijk 3D, maar tegelijk zijn hun karakters zo plat als een dubbeltje geworden. Iedereen is superlief voor elkaar. Altijd. In een aflevering, zich vanzelfsprekend afspelend in een landschap waar alles Mickeyvormig is, zweeft een Mickeyhoofdvormig beeldscherm rond, dat Toedels heet. Het heeft vier ‘muisdoedingen’ bij zich. Dat zijn bijvoorbeeld een schep, of een zaklamp. En, je raadt het al, tijdens een aflevering komen onze vrienden onoverkomelijke problemen tegen, die op te lossen zijn met een muisdoeding.

Mickey is ingesproken door een schelle, schreeuwige stem. Maar het zijn niet de schreeuwmomenten die mijn oren doen spitsen. Het zijn juist de stiltes. Mickey schreeuwt: ‘Welk muisdoeding hebben we nu nodig’ en blijft stokstijf staan. Er rolt wat tumbleweed voor de televisie langs. Mijn kinderen zeggen niks. Mickey: ‘Jaaaa! hoeeeeeeeeeraaaa! de hark!’ Ze zitten nog steeds onbewogen naar de televisie te kijken, en hebben twee dingen geleerd:

1. Als je iets gevraagd wordt en je zegt gewoon niks terug, krijg je toch een enorme beloning.
2. Als er een stilte valt op een moment dat je zou willen dat er gepraat zou worden, kun je beter gewoon zelf ook je mond houden.

Dat tweede leermoment hoeven ze pas over een jaar of tien toe te passen op hun eerste dates, of als ze ooit aan Boer Zoekt Vrouw mee gaan doen. Dit soort educatief bedoelde kindertelevisie voedt kinderen op tot passieve oncreatieve emotieloze volwassenen. Nul sterren. De gênante stiltes krijgen één ster, vanwege leermoment twee, en omdat mijn signaleringsmechanisme zegt: even zappen jongens.