| wat | in de weg staan in een bar, discotheek of concertzaal |
|---|---|
| ga dan aan de kant | dat helpt niet |
Of ik nou in een grootstedelijke concertzaal, een lokale bar of een hippe club sta, ik sta altijd in de weg. Drankjes worden aangestoten en ellebogen belanden in mijn dijbeen. Nu valt dit prima te wijten aan mijn motorische onhandigheid en lange lijf, maar toch lijkt er meer aan de hand. Ik heb het laatst eens uitgebreid bestudeerd. Hierbij een aantal mogelijke oorzaken.
- 1. Iedereen heeft het. Natuurlijk heeft iedereen dit probleem. Iedereen is van buiten naar binnen gekomen, en heeft zich een weg door de al aanwezige mensen gebaand. Die weg eindigt waar je stil gaat staan. De mensen die na jou komen en dus dezelfde weg afleggen, komen op hun weg jou als obstakel tegen.Maar dit verschijnsel zou niet lang aan moeten houden. De wegen verschuiven immers door komende en gaande mensen. Daarbij: als ik me verplaats, lijkt de doorgaande weg zich met mij mee te verplaatsen – zoals de traagste baan ook altijd met je meeverhuist als je in een file van baan wisselt.
- 2. Ik ben de zwakste schakel. Ik ben een meelevend mens, en ga onbewust een stukje aan de kant als anderen erdoor willen. Vaak is de weg van bijvoorbeeld podium naar bar versperd door verschillende muurtjes van mensen. In die muur ben ik het stukje met het verrotte voegsel, waar je ziet dat je het zo omver kunt duwen. In die muur ben ik 9 november 1989.Dit is een waarschijnlijke oorzaak, al moet ik zeggen dat ik toch regelmatig met mensen op stap ga die ik niet in mijn team zou kiezen als ik zou gaan rugby’en. En ik was zelf best goed in rugby vroeger.
3. Iedereen heeft het, versie 2. Het lijkt alsof er maar een paar wegen zijn, maar in werkelijkheid is het een mierennest waar je net water in gegooid hebt. Overal wil de hele tijd iedereen erdoor, en het is simpelweg logisch dat je in die chaos steeds in de weg staat.Ook een waarschijnlijke oorzaak, maar bij nadere inspectie zag ik weinig werkmieren zo geërgerd telkens weer een stapje opzij doen als mijzelf.
In de weg staan krijgt toch nog een ster, want de enige zekere remedie is ergens in de hoek gaan staan, naast de mensen die het probleem ook kennen. Ik doe dat wel eens. Meestal blijkt na een paar minuten dat we tegen een doorgaande deur staan.
ik had ook nooit profvoetballer kunnen worden
Ik heb er ook veel over nagedacht en mee geëxperimenteerd. Wat opvalt is dat je – als je je een weg door een menigte probeert te banen – toch jezelf langs een route probeert te begeven die een soort van optimum is van de de makkelijkste en de kortste route.
Dit betekent dat je doorgaans kijkt waar de ‘gaten’ in de menigte zich bevinden, en dit is vrijwel altijd tussen groepjes (of mensen onderling) die ver uit elkaar staan. Als je dus niet wilt dat mensen langs jou lopen moet je dicht op de mensen bij je in de buurt gaan staan. Sta je in een groepje, dan moet je er ook zo mogelijk een ‘closed circle’ van maken. Mensen lopen namelijk eerder om een groepje heen dan dat ze er dwars doorheen gaan.
Heb je al eens nagedacht over hoe dat op straat (in de stad, op de stoep) werkt? Ik heb namelijk het idee dat ik juist daar altijd aan de kant moet voor tegemoetkomende lopers. De tegemoetkomende loper kan zodoende netjes rechtdoor lopen en ik neem ongewild de omweg.. Als ik dat niet doe botsen we geheid tegen elkaar – dat heb ik al eens getest. Zou ik er gewoon niet badass genoeg uitzien..?
Waarschijnlijk.
De beste tactiek (zeker op stations) is de mensen niet aankijken. Kijk ook weer niet naar beneden, als een zielig vogeltje, maar richt je blik op ‘achter’ de mensen die jou tegemoet komen. En wat je ook doet: nooit, maar dan ook nooit afremmen. Stevige pas houden.
Wat Gerard hier beschrijft is precies wat mijn broertje kan. Hij demonstreert het wel eens en echt iedereen neemt dan de meest onhandige omwegen om hem maar te ontwijken.
Heel herkenbaar. Verklaring 2 komt denk ik het dichtste in de buurt: ik houd de omgeving teveel in de gaten, houd rekening met mensen en maak dus plaats voor ze zonder dat ik er veel aan kan doen. Bij mij komt er nog bij dat ik niet zo lang ben, dus blaadjes met drank altijd óver mijn hoofd heen getransporteerd worden. Is ook makkelijk aan de kant te duwen, een ukkepuk. Ik zal eens experimenteren met mijn hele aandacht op het gesprek richten, zodat ik niet bij voorbaat opzij ga voor anderen.
Met het lopen op de stoep heb ik wel eens geëxperimenteerd. Mensen even aankijken en stug je lijn aanhouden werkt het best, dan gaan ze gewoon aan de kant. Anders loop je zelf inderdaad altijd de goot in of het fietspad op. Ik snap ook niet waarom mensen die met z’n vijven naast elkaar lopen denken dat ik, die in mijn eentje weinig plaats inneem, maar plaats moet maken. Beetje rekening houden met andere mensen maakt het voor iedereen leuker.
Dat zou ik niet zomaar durven zeggen; dat een beetje rekening houden met elkaar het voor iedereen leuker maakt. Dat is denk ik net wat je leuk vind.
Ik vind kaasfondeuën leuk.
Erg herkenbaar. Bij concerten heb ik nog een andere mogelijke verklaring: (2b) Omdat je daar vaak min of meer in een rijtje staat, staan degenen aan de buitenkant makkelijker in de weg. Op één of andere manier beland ik voor mijn gevoel makkelijk aan de zijkant van zulke rijtjes (ben trouwens vaak maar met tweeën bij concerten…).
Alternatief voor een hoek zoeken is om bijvoorbeeld vlak onder de speakers te gaan staan, dat zijn toch vaak dode hoeken, heeft wel weer andere nadelen.=/
Zo ben ik ook altijd de zwakste schakel in een kassarij. Overladen wagentjes en gehaaste yuppen moeten altijd net voor/langs mijn neus doorsteken. Ik denk dat ze het ruiken, mijn bereidheid om opzij te stappen (een soort angstzweet, maar dan anders).
Ik dacht altijd dat het kwam omdat ik in een rolstoel zit en er uitzie als het gat in de menigte als je alleen op ooghoogte kijkt. Maar bier was goed voor je haar toch?
IK HAAT DIT ZO ERG!
Toen mijn fysiotherapeute erachter kwam dat ik altijd voor iedereen opzij stapte/schoof/plaatsmaakte, kreeg ik de opdracht om op straat tegemoetkomende wandelaars recht aan te kijken (of net naar een punt achter ze, zoals Gerard zei) en strak door te lopen. En verrek, ze gingen allemaal opzij. Het valt dus te leren!