Het is onwaarschijnlijk dat hij ooit nog zal opstaan, maar bij leven kon mijn vader met zes uur slaap toe. Omdat hij buschauffeur was, moest hij geregeld vroege diensten draaien, en omdat ik bij een bezoek aan mijn ouders vaak tot vijf uur ’s ochtends aan de keukentafel zat te lezen, begon ik bij het eerste gestommel boven het ontbijt voor hem klaar te zetten.

Hij had zijn luimen, maar van een ochtendhumeur heb ik bij hem nooit iets gemerkt. Terwijl hij het nieuws van een dag oud doornam (de ochtendkrant werd ’s avonds door de buurman bezorgd), kwam ik altijd weer terug op zijn jaloersmakende vermogen om na zes uur slaap op te staan, uitgerust en wel en zonder enig morren. ‘Je bent om elf uur gaan slapen, toch?’ ‘Ja.’ ‘En dan gaat om vijf uur de wekker, en dan word je wakker.’ ‘Ja.’ ‘En dan sta je op.’ ‘Ja.’ ‘En dan denk je niet: ik sla ze allemaal dood.’ ‘Nee. Wil jij de melk pakken?’ ‘En je blijft ook nooit een kwartiertje liggen? Er is alleen nog karnemelk.’ ‘Nee, als de wekker gaat, sta je op.’

Zzz

Met stijgende verbazing hoorde hij dan aan dat ik met een ui naast mijn bed had geslapen (tot iemand mij erop had gewezen dat die volkswijsheid voor iets anders bedoeld was), of een wekker aan de andere kant van mijn kamer had staan, waar ik ’s ochtends tot mijn eigen verbazing een briefje aantrof als BLIJF WAKKER, KLOOTZAK. GA NIET WEER IN BED LIGGEN. GROETEN, HET KWADE GEWETEN VAN DESCARTES. ‘Wat heeft Descartes ermee te maken?’ wilde hij weten. ‘Descartes stond nooit vroeg op. Althans, de laatste paar maanden van zijn leven wel, toen hij in alle vroegte de prinses van Zweden les moest geven. Hij liep in dat land al snel een fikse verkoudheid op en ging dood.’

Hij nam een slok karnemelk en keek bedenkelijk. ‘Over doodgaan gesproken…’ Ik stond op om naar bed te gaan. ‘Welterusten in ieder geval,’ zei hij, ‘en bedankt voor het ontbijt.’