| wat | een kalenderbeker |
|---|---|
| uit welk jaar | 1998 |
In 1997 liep ik in Baarn stage bij een kleine ontwerpstudio. Deze studio ontwierp voornamelijk verpakkingen. Veel van deze verpakkingen waren bestemd voor de Blokker, of een van de zusterketens. In mijn herinnering was het meneer Blokker zelf die op een ongetwijfeld druilerige maandagmorgen met de gaafste opdracht kwam aanzetten die je je als stagiaire maar kon wensen: een ontwerp maken voor op een kalenderbeker.
Dat het een gave opdracht was bleek al snel, want het was mijn baas zelf die er meteen mee aan de haal ging en twee voorstellen maakte. IJverig maakte ik een derde versie die, o euforie, door meneer Blokker werd uitgekozen om in een gigantische oplage op witte bekers gedrukt te worden. Niet veel later werden ze voor twee gulden vijftig verkocht. In álle filialen. Deze plotselinge verspreiding van mijn werk was te groot om te bevatten.
Mijn vader ontwikkelde in die tijd de onhebbelijkheid om mij elke Blokker die hij maar kon vinden mee in te sleuren. Recht op zijn doel af stormde hij richting de bekers om luid te gaan staan scanderen hoe práchtig ze waren en dat hij maar níét kon begrijpen dat ze niet alláng uitverkocht waren.
1998 was nog geen maand oud of de hele partij ging in de uitverkoop. Daar stonden bijna al mijn bekers nog, met een grote, oranje 1-guldensticker op hun buik. Het was hartverscheurend. De stickers werkten op mijn vader als een rode lap op een stier en hij kocht de hele partij op. Iedereen kreeg een kalenderbeker, zelfs toen het allang geen 1998 meer was.
Het was trouwens een onding, die beker. Veel te groot en te zwaar, vooral als je er daadwerkelijk vloeistof in deed. Het moment dat ik van de beker ging houden kwam pas later, toen ik hem regelmatig op televisie zag. Mijn onhandige beker was opeens de lievelingsmok van dokter Peer uit Goede Tijden, Slechte Tijden. Er ging geen aflevering voorbij zonder dat dokter Peer zichzelf wat moed indronk met koffie uit de kalenderbeker. Uit 1998. De beker krijgt van mij alsnog vier sterren, want beter zou het nooit meer worden.
© Martine de Jong











Wij hadden m hoor! Ik herkende m meteen!
Wow! Mijn hart maakte helemaal een sprongetje. Iemand heeft dus daadwerkelijk de beker gekocht (niet zijnde mijn familie).
Helemaal trots nu… ik heb een originele 10e in huis!
Nog één? Hoe kán zoiets?
Ik kreeg die beker ook elk jaar weer van Sinterklaas. (Nou ja, niet die van 1998, maar van het betreffende jaar). Die van 1998 was trouwens lek bij het handvat. Jammer. En ik kan me ook niet herinneren de kalenderfunctie ooit gebruikt te hebben. Maar hij zag er wel vrolijk uit. Als pennenbak.
Wij hadden hem staan bij de scouting.
Hé, volgens mij hebben wij deze thuis ook ooit gehad. Warempel.
Ik ben er vrij zeker van dat je werk zelfs naar Engeland is geëxporteerd en aldaar aan meerdere mensen als kerstcadeau gegeven door mijn moeder.
Cool, deze beker heb ik ooit voor m’n mams gekocht!
Ik ken hem ook nog van vroeger! Mijn moeder had hem ook, en later heeft hij nog een hele poos als pennenbak gestaan (want lekker zwaar), tot hij uiteindelijk kapot viel.
Ja, jemig. Een bericht met dr Peer er in. Dus ben ik nu weer een hele avond kwijt met oude feitjes over GTST googelen en zo.
Ik herken hem ook! Wij hadden hem ook thuis.. geen idee wat er mee gebeurd is.. Volgens mij heb ik hem ooit nog als plantenbakje gebruikt voor tuinkers die ik van school had..
Hey, die staat nog steeds bij mijn ouders tussen de andere mokken! Hij wordt zelfs nog gebruikt
Ik gaf die mok van de Blokker elk jaar aan mn vader met Sinterklaas
En deze staat nog steeds in de kast samen met nog een aantal andere jaren die het overleeft hebben