| wat | de verhalenronde |
|---|---|
| waar | bij feesten, partijen en koffieautomaten |
Het kan heel spontaan beginnen, een verhalenronde: je bent op een verjaardag en iemand vertelt dat ze laatst zomaar Wubbo Ockels had gezien op straat. Dat is nog niets, vindt de volgende, want die had Neil Armstrong in het echt gezien. Daarna heeft iemand een verhaal over Louis Armstrong en voor je het weet gaat het over iemand die nog eens een keer met zijn hele fanfareorkestje was aangereden door de enige bus van IJsland toen ze daar op tournee waren. De verhalenronde: wie weet zijn voorganger te overtreffen met een nog beter, leuker, grappiger of ontzagwekkender verhaal.
In een verhalenronde gaat het alleen maar om jouw verhaal. Je luistert wel naar wat de anderen zeggen, en je zult ook lachen of verbaasd zijn op de goede momenten, maar stiekem ben je al bezig met zelf het betere vervolgverhaal te bedenken. Stel, met je prachtige associatieve vermogen schoot jou bij Wubbo Ockels een geweldig verhaal te binnen over Wokkels. Helaas was je niet de enige met een vervolg: voor je goed en wel kon beginnen was daar dus al die andere gast met z’n verhaal over Neil Armstrong. Tegen de tijd dat het over het fanfareorkestje ging, kon je met geen mogelijkheid nog een link leggen naar je Wokkels. Je kunt dan eieren voor je geld kiezen en het verhaal gewoon niet vertellen, of je kunt die nerd zijn die zegt: ‘Wauw, met het hele orkestje… Jaja. Nog even terug over Wubbo Ockels hè, ik had dus een keer een zak Wokkels…’ Wie ooit nog uitgenodigd wil worden voor een verjaardag kan maar beter met een verdomd mooi Wokkelverhaal komen.
Je kunt nog makkelijker teruggaan naar 1833 dan terug naar een vorig verhaal in een verhalenronde. Zorg dus maar dat je veel meemaakt over veel uiteenlopende onderwerpen. Lukt je dat niet, houd dan gewoon je mond.
P.S.
Deze recensie schreef ik naar aanleiding van mijn lijstje ‘Te recenseren’, waarin ik had opgeschreven: ‘Verhalenrondes (Golden Gate, Hond)’. Dat moeten geweldige verhalen geweest zijn, maar ik weet die mij totaal niet meer te herinneren. Ik weet alleen nog dat ik dacht: ‘Ah joh, dat onthoud je wel.’
Deze recensie verscheen op 19 oktober 2012 in de Volkskrant.
Dus ik zeg zo, ik zeg…
Paulien Cornelisse noemt dit een ‘Mijn kat is doder’-gesprek
Nee hoor, dat gaat over de neiging van vrouwen om elkaar te willen overtreffen als ze iets ergs hebben meegemaakt, of een kwaaltje hebben.
Dit gaat niet over het specifieke verhaal van de vorige spreker overtreffen, maar om door te associeren op een nieuw, maar nog beter, verhaal te komen dat maar slechts zijdelings met het verhaal van de vorige spreker te maken heeft.
Herkenbare column!
“Zorg dus maar dat je veel meemaakt over veel uiteenlopende onderwerpen. Lukt je dat niet, houd dan gewoon je mond”, stond er in mijn timeline.
Ik dacht dat het een recensie over twitter, bloggen, en ‘personal branding’ zou zijn.
En dan een anekdote terugkrijgen: http://www.recensiekoning.nl/2012/01/51734/een-anekdote-terugkrijgen
De tweede alinea omschrijft precies hoe het gaat als je met een paar mensen youtube filmpjes kijkt. Hint: net zoals gamen (zelfs op de Wii) werkt het voor geen meter met meerdere personen. Niemand kan het een zak schelen wat jij laat laat zien, ze zijn vooral bezig met bedenken welk geweldig filmpje volgende wordt.
http://www.youtube.com/watch?v=_cy_4FJIuN0
Het is een afschuwelijk, maar eeuwenoud fenomeen: mensen luisteren vaak niet goed, maar denken na over wat ze zelf willen zeggen.
Dan heb ik er nóg wel eentje: is die foto een screencap van “My name is Earl”?
Een ‘Eekhoorntje op lange weg’ heet zo’n briefje met alleen steekwoorden omdat je de rest toch wel onthoudt.
O grutjes ja, dit is herkenbaar. En het zijn altijd dezelfde die er bovenuit schreeuwen hoe interessant ze wel niet zijn. Meestal ben ik dan de sjaak. En als het me een keer wel lukt om m’n verhaal te doen vinden de schreeuwers het niet interessant genoeg en schreeuwen ze er alsnog overheen. Gelukkig ben ik dan heel goed in stoïcijns kijken.
Ja, herkenbaar! Dat er dan altijd lui zijn die niet luisteren en al hun eigen verhaal beginnen te doen ook trouwens. Als ik nog even een meta-recensie mag doen: dit is wat mij betreft recensiekoning op zijn best, duiding van sociale fenomenen. Vier sterren, het verhaal had iets langer mogen zijn.