Tot mijn verbazing waren de bezoekers van het Televiziergala in Carré niet minder blasé dan die op het boekenbal: bijna iedereen verzucht dat het zo’n vreselijke bijeenkomst is, terwijl er buitensporig veel moeite wordt gedaan om uitgenodigd te worden. Dat hoort. Je kunt niet zeggen dat je het leuk vindt om er te zijn. Ik vond het dan bijvoorbeeld ook vreselijk. Nee hoor. Jawel. Nee. Jawel.

Wat u bijvoorbeeld waarschijnlijk niet weet: de rode loper is een keuze. Daarmee bedoel ik letterlijk wat ik zeg: naast de rode loper met fotografen en cameraploegen waar je in de rij staat om naar binnen te mogen schuifelen is nog een ingang. Die ingang komt in dezelfde ruimte uit, maar je bent in twee seconden binnen. De mensen die je dus op televisie of in de bladen ziet nemen de bewuste keuze om gezien te worden. Ook degenen die chagrijnig kijken of dingen zeggen als: ‘Geen commentaar, we moeten nu snel naar binnen.’

Mijn vrouwelijk gezelschap kreeg die avond een aantal sms’jes dat haar rechterborst veelvuldig in beeld was achter het hoofd van Art Rooijakkers. Er werd een staande ovatie gegeven aan een sporter die een paar maanden geleden aan wat stokjes had rondgedraaid, ik kwam erachter wie Nick en wie Simon is, omdat Simon zei: ‘Nick is er niet’ en voor we het wisten was het voorbij. Op het feest dat volgde werd veel gedronken, geroddeld en vernietigend geglimlacht. We eindigden op een bankje in de hal.

Zoiets had ze aan. Maar dan mooier hoor, ik ben niet zo goed in Google afbeeldingen.

En toen was daar Merel Westrik. De vrouw die afgelopen zomer voor vier familielieden en voor mij een vergeten actualiteitenprogramma maakte op Nederland 3. Ze droeg een rode jumpsuit en gesteld dat ik die avond de Televiziering had gewonnen had ik hem onverwijld om haar wakkere vingers proberen te schuiven. Ze was een delicaat baken in de zee van pafferig bekend Nederland. Als ze me een abonnement op De Telegraaf had proberen te verkopen dat moment, had ik er twaalf genomen. Dat was overigens niet wat ze wilde, ze probeerde onze goodiebag leeg te roven. Ze hurkte naast me en legde haar hand op mijn arm. Ze vroeg of ik het leuk had gevonden. Ik dacht: nu wel, Merel, nu is alles goed, maar ik zei: ‘Natuurlijk niet, het was vreselijk.’