Op mijn Facebook-timeline verscheen een paar dagen geleden een groezelige foto uit 1991. Op de foto was een groep jongens van een jaar of zeventien te zien. Ze poseerden met plastic tassen in hun hand voor een huisje van Center Parcs.

Ik kende ze. Natuurlijk kende ik ze. Het was de groep die in het jaar dat ik eindexamen deed de dienst uitmaakte op school. Met een van de jongens had ik, ondanks dat ik geen enkele dienst uitmaakte, in die tijd een korte verkering die eindigde in mijn gebroken hart.

Dit specifieke uitje naar het bungalowpark kon ik mij ook nog herinneren, misschien wel juist omdat ik niet mee mocht. De spannende verhalen na afloop waren doorspekt met grootspraak, branie en drugsgebruik.

Omdat ik inmiddels, zoals het hoort, alle jeugdige onzekerheid van me had afgeschud (zogenaamd) durfde ik mij te mengen in het gesprek dat onder de foto ontstond met een welgemeend ‘wow’. Daar begon de ellende. Iemand reageerde: ‘Ik herinner me nu dat we bij het inleveren van de sleutel hoopten dat er geen claim zou komen voor de schade en de afwaskosten‘, en iemand anders typte: ‘Was dit vóór- of nadat we zijn weggerend bij het restaurant omdat we te weinig geld bij ons hadden?’ Pas echt vervelend werd het toen mijn toenmalige verkering zelf nog een duit in het zakje deed met de woorden: ‘Super dit, eerst monsters maken bij René.’

Niet alleen was ik hier geen onderdeel van geweest, ook had ik – net als toen – geen idee waar ze het over hadden. De codetaal inherent aan een hechte vriendengroep zou ik pas veel later leren kennen, en niet met hen.

Ik heb overigens nog wel – om grip op de situatie te krijgen – geïnformeerd naar wat er nu eigenlijk in die plastic tasjes zat. ‘Aardbeien, yoghurt, chocola, cola, M&M’s, Mora opwarmsaté en zwemspullen’, luidde het antwoord. Niets over monsters. Ik had er bij moeten zijn.

Deze recensie verscheen op 24 oktober 2012 in de Volkskrant.

Mooi monster, hoor.