| wat | kaalheid |
|---|---|
| waarom | het was een opwelling |
Het klinkt onwaarschijnlijk, maar het is de waarheid: op maandagavond, twee dagen nadat ik mij min of meer per ongeluk kaal had laten scheren, bereikte mij het bericht dat er een filmpje is teruggevonden waarin kaalheid het onderwerp van gesprek is. Sterker nog, dat filmpje is gebaseerd op een boek waaruit ik zaterdagmiddag, even nadat ik haarloos was geworden, heb voorgelezen.
Dat is geen haar meer heb, kwam zo. Ik vond dat ik naar de kapper moest, en omdat ik daar geen zin in had en dacht dat ik er zelf wel ‘iets’ van af kon halen, pakte ik de tondeuse. Mijn vriendin vond dat een goed idee. Er is nog twee millimeter over. Ik ben dus wel verantwoordelijk, maar het is haar schuld.
Ik betastte met wijsvinger en middelvinger voorzichtig mijn hoofd. ‘Je hebt niet echt inhammen,’ zei ze. ‘Toen ik zestien was,’ zei ik, ‘en voor het eerst De avonden las, begreep ik niets van dat eindeloze geoudehoer over kaal worden.’ Ik las een stukje voor, waarin Frits van Egters zijn broer Joop toespreekt: ‘Tel je de haren in je kam wel elke morgen? Dan zul je zien, dat het er elke dag meer zijn. (…) Ik zou het verschrikkelijk vinden, als ik wist, dat ik kaal moest worden. Ik zou niet langer willen leven. Maar, begrijp goed, ik wil je niet ontmoedigen.’
In de film die is teruggevonden, zijn Max Pam en Karel van het Reve te zien, die enkele gesprekken uit De avonden naspelen. Pam speelt Frits en Van het Reve speelt Joop. Het is geregisseerd door Theo van Gogh. Ik wist dat het bestond, omdat Theodor Holman, die bij de opnames aanwezig was, er over schrijft in zijn boek Karel. Zjizn njenoezjnogo tsjelovjeka.
Tot mijn spijt vertelde hij in 2007 tijdens een lezing dat ze die film waren kwijtgeraakt. Herinner ik mij de woorden van Holman goed, dan had Van het Reve nogal wat aanmerkingen op Van Gogh: ‘O ja, moet ik dat doen? Maar waarom moet ik dat dan doen, want ik deed dat toen helemaal niet. En ik was erbij, en jij niet.’
Het staat nu op YouTube. Kaalheid: één ster voor het gemak, en één ster voor Gerard Reve’s opmerking: ‘Kaal zijn is niet erg; je hebt alleen geen haar meer.’
Deze recensie verscheen op 26 oktober 2012 in de Volkskrant.
Wat een briljant acteerwerk van Max Pam. Gelukkig schrijft hij beter.
foto?
Leuk hoe de derde alinea al begint met een verwijzing naar die beruchte passage.
Kaal zijn is één ding, kaal worden en kaal blijven is wat anders. (Beide nul sterren.)
Heel goed dat je het mes erin gezet hebt. Tja, kaal worden.. eerst doet het pijn (oh shit, wat een drama), daarna zijn er maar 2 acceptabele oplossingen: Milimeteren (weinig onderhoud) of scheren (gedoe). En de meeste mensen vinden het er een stuk beter uitzien dan die inhammen of zo’n comb-over plek boven op je hoofd.. Gewoon accepteren en genieten van al die tijd die je bespaart ‘s morgens. Als je dat ritueel mist: doe iets leuks met je baard
(Het enige nadeel mijns inziens: je hoofd veel vaker stoten bij gebrek aan voelsprieten.)
en..
Een les uit de (product) ontwerp-industrie: Als je een randje, naadje of richeltje (of kale plek in dit geval) niet kan verbergen, zet hem dan aan en maak het onderdeel van je ontwerp. Wat mij betreft geldt dit ook voor haar.