Ik ken iemand die alles waar Mads Mikkelsen in voor komt moet zien. Al was het een Deens Carglass-spotje waarin ergens een foto van Mads in een lijstje aan een binnenspiegel hangt, dan nog zou ze er voor naar de bioscoop fietsen. Met haar ging ik dan ook naar Jagten, de nieuwe film van Thomas Vinterberg (Festen), waar Mads de hoofdrol in speelt.

Als groot Festen-fan (ik speel vaak de Gbatokay-bitchscène na met Gustav. What? Bitch. What?) herkende ik veel. Schemerige natuurshots, terugkerende grapjes (een hond die blaft bij het uitspreken van een naam), een nachtelijk intieme scène met een aansteker en een feilloos uitgebalanceerd gevoel voor het portretteren van de getergde, westerse mens. Gek genoeg kijk ik zoveel Scandinavische films en series dat me inmiddels overkomt wat in Nederland al jaren gebeurt: het duurt soms een halve film voor je een bepaalde acteur of personage uit een andere film vergeet voor je je in kunt leven in zijn nieuwe rol. Ook in Jagten zitten wat bekende koppen.

Jagten

Toch lukt het heel aardig om in deze film te komen. Omdat er in trailers en aankondigingen niet moeilijk werd gedaan over het onderwerp van de film, kan ik dat hier ook prima vertellen. Lucas (gespeeld door Mads) is een leraar op een basisschool. Als hij wordt beschuldigd van het aanranden van een van de leerlingen ontstaat er een jacht op hem, zoals je je kunt voorstellen hoe dat gaat in kleine gemeenschappen. Het sterke aan de film is de constante vraag die je jezelf stelt: had ik, als dorpsbewoner, met deze informatie niet precies hetzelfde gedaan? Had ik, als Lucas, dit niet anders aan moeten pakken? Wat als het wel zo is? Wat als het niet zo is?

Ik weet niet wat er blijft hangen na afloop. Misschien niet een weloverwogen visie op hoe om te gaan met deze materie en met vergelijkbare beschuldigingen. Ook zeker niet het gevoel dat je graag hebt na films: had ik dit zelf maar meegemaakt. Wat in ieder geval overblijft na het zien van Jagten is het gevoel van een klap in je gezicht. En dat kunnen we allemaal wel eens gebruiken.

‘Ik vind het niet zo mooi geschoten,’ zei de vriendin die fan is van Mikkelsen na afloop. Ze maakt zelf ook films, dus ik hecht veel waarde aan dit soort uitspraken. Even daarna verscheen de naam van de cameravrouw op het scherm. ‘Ah, een vrouw,’ zei ze. ‘Dat verklaart het.’ Ik durfde niet te vragen wat ze bedoelde, maar voelde ergens dat ze als vrouw het recht had om dat te zeggen over een andere vrouw.