Op een feestelijke gelegenheid, ik meen tijdens een borrel na een promotie, kreeg iedereen die wilde de gelegenheid om een gedicht voor te dragen. Bloem klonk, Marsman, Elsschot. Zelf kende ik toen twee gedichten uit mijn hoofd, en die waren allebei van Reve. Na het voordragen van ‘Het Ware Geloof’, met gelach onthaald, werd ik overmoedig en liet ik het andere gedicht, ‘Gedicht Voor Dokter Trimbos’, erop volgen:

‘Goedkope wijn, bioscoop, masturbatie,’
schrijft Céline.
De wijn is op, en bioscopen zijn hier niet.
Het leven wordt wel eenzijdig.

Een jongen keek mij meewarig-lachend aan, en zei: ‘Het bestaan wordt wel eenzijdig, niet het leven.’ Ik maakte me ervan af met een andere opmerking van Reve – ‘Wat maakt het uit? Er komt toch oorlog’ – maar bij thuiskomst zocht ik het gedicht onmiddellijk op, en tot mijn ellende bleek hij gelijk te hebben.

Keepvogel, Keepvogel, kijk waar-ie kampeert.

Gelukkig ben ik niet de enige geweest die zich aan min of meer klassieke regels vergrepen heeft. Uit eigen ervaring ken ik drie gevallen. De eerste behoort niet, of nog niet, tot canon van de Nederlandse literatuur, namelijk de zin uit het beginliedje van Keepvogel. Die gaat zo: ‘Keepvóóógel, Keepvógel, kijk wat-ie doet.’

Dat is niet moeilijk te onthouden zou je zeggen, want in een aflevering van Keepvogel doet Keepvogel iets, en je wordt als kijker opgeroepen om dat te… ehm… kijken. Zo niet voor een meisje dat al een aflevering of tien van Keepvogel had gezien, maar bij de aanblik van iemands Keepvogel-t-shirt het volgende zong (met als onverwacht gevolg dat mijn verliefde gevoelens voor haar alleen maar toenamen):

Keepvóóógel, keepvógel, wat doe je nu?

Ook onbedoeld geestig was de jongen met wie ik in de buurt van het Leidseplein liep. Hij zat er een voorzetsel en een paar grachten naast toen hij Multatuli ‘citeerde’:

Ik ben makelaar in koffie, en woon aan de Looiersgracht 37.

Het laatste voorbeeld is een beetje treurig. Terwijl een literair grafbezoeker mij vertelde waar ik enkele beroemde doden kon eren, mengde een schrijfster van twee verramsjte romans bij het horen van de naam Nescio zich in het gesprek. Haar eigen proza bederven was niet genoeg, want ze wist niet minder dan vier fouten te produceren bij het citeren van de openingszin van De uitvreter:

Behalve den kerel, die de Sarphatistraat de mooiste plaats van West-Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker man dan den uitvreter gekend.

Het aardige is dat in de eerste versies van het verhaal nog helemaal geen sprake is van de Sarphatistraat, dus als je de mensen echt aan het schrikken wilt maken, zeg je dat dit de openingszin is: ‘Behalve de man die zich in de Waal verdronken heeft, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den uitvreter.’ (De man die die straat zo mooi vond, was Frederik van Eeden, die in 1888 schreef: ‘Als den dag van gisteren heugt het mij hoe ik de Sarphatistraat de mooiste straat van Amsterdam vond.’)

Tot slot een citaat. Dat is er een van Nietzsche, zijn bekendste, met een toevoeging van Reve, te vinden in een brief aan Carmiggelt. Ik doe dit uit mijn hoofd, want ik ben te lui om het boek te pakken. Corrigeer mij dus gerust: ‘God is dood, schrijft hij. Maar wat hebben jij en ik daar aan? Een dode God hebben we thuis ook.’