Ik had mijn eerste bezoek aan een schoonheidsspecialiste lang genoeg uitgesteld. Waarom het zevenendertig jaar heeft moeten duren, weet ik niet precies, want ik ben wel degelijk een vrouw, en vrouwen doen dat soort dingen. Helemaal als ze ‘boven een bepaalde leeftijd zijn gekomen’, al weet ik niet precies welke leeftijd dat dan is.

Om een enigszins veilige eerste keer te beleven ging ik a) mee met mijn stiefmoeder en b) gebeurde het allemaal in de plaats waar ik ben opgegroeid, maar waar ik al lang genoeg weg ben om niemand meer te kennen. Eenmaal binnen constateerde ik opgelucht dat inderdaad geen enkele van de specialistes ooit bij me in de klas had gezeten. In al mijn zenuwen biechtte ik op dat het mijn eerste keer was. Niemand lachte me uit.

Ik werd meegetroond naar een kamertje. Hoe lang ik binnen ben geweest weet ik niet precies, maar het was lang. Er is daarbinnen van alles met me gebeurd. Zo onderging ik een rug- en een schoudermassage. Mijn gezicht, nek en schouders zijn elf keer ingesmeerd, en tien keer schoongemaakt. Dat was allemaal prima (hoewel ik nog steeds niet goed snap hoe het aanbrengen en weer verwijderen van goedjes binnen zo’n korte tijdspanne precies werkt) en behoorlijk aangenaam.

Helaas is er ook iets onaangenaams gebeurd. Ik heb die ochtend, in dat kamertje, onder een heel felle lamp, geleerd dat er verschrikkelijk veel haar groeit op mijn gezicht. Niet hier en daar een schattig donshaartje, of een gezellig vlasje in het verlengde van je hoofdhaar. Zelfs niet wat verdwaalde wenkbrauwharen of een verontrustende oude vrouwenstekel die opeens uit je kin komt groeien. Nee. Mijn hele gezicht werd eraf geharst. Na afloop durfde ik niet in de spiegel te kijken omdat ik zeker wist dat – bij wijze van verborgen cameragrap – mijn wenkbrauwen er niet meer zouden zitten.

Ze zaten er nog. Bij thuiskomst vroeg ik mijn zoon: ‘En? Ben ik nu knapper?’ ‘Je bent rood, mama, en je ruikt gek.’ Ik voelde me herboren. En kaal.

Deze recensie verscheen op 31 oktober 2012 in de Volkskrant.