Om niet gek, kluizenaar of totalitair heerser te worden, is het nuttig om een aantal gedachten uit het actieve gedeelte van je hersenen te houden. Een daarvan is de gedachte dat alles bedekt is. Als je in de stad rondbeweegt, ligt er overal waar je kijkt een gigantische plak steen, cement en asfalt over de aarde heen. Wanneer ik mijn fiets pak, loop ik langs het enige stukje zichtbaar land, namelijk het vierkantje rondom de boom waar m’n fiets tegen geparkeerd staat. Als ultieme vernedering voor de aarde ligt dit stukje meestal vol met klein afval van asociale mensen en kak van hun honden. Nergens in de Randstad breekt er lekker een berg of rots door de gemaakte korst heen. Alleen de parken en de stukken land tussen de dorpen en steden laten zien dat het land daadwerkelijk bestaat.

de echte grond

Met deze gedachte in mijn achterhoofd weggestopt kwam er een nieuwe in mij op toen mijn zoon een paar dagen oud was. Hij is thuis geboren en wij wonen op twee hoog. Hij had in zijn leven nog nooit de begane grond aangeraakt. Hij zweefde al zijn hele leven meters boven de grond, en in de eerste maanden zou hij toch minimaal de hoogte van de kinderwagen en de korst van de grond verwijderd blijven.

denk de trein maar even weg

Die zweefgedachte heb ik overigens wel vaker, als ik een trein door het landschap zie rijden bijvoorbeeld. Een trein met mensen is één object, maar denk het voertuig weg en er beweegt een ketting mensen zwevend aan je horizon. Of in ons eerdergenoemde huis. Denk de muren eens weg, en bedenk je hoe dicht naast, op of onder de andere mensen je zit, loopt en slaapt. Er zit soms letterlijk enkel de dikte van een muur tussen jouw hoofd en dat van je kale zwetende vieze buurman (en dan bedoel ik natuurlijk niet mijn eigen buurman).

Dit soort gedachten zijn leuk als experiment, om de ruimte voor eventjes anders te bekijken. Maar ze zijn als het bedenken waar de nooduitgangen zitten in een krap druk gebouw, of de verjaardag van je tante die denkt dat jij haar lievelingsneef bent: je wilt vluchten. Twee sterren, onbedekt door wolken dan graag.

Deze recensie verscheen op 15 mei 2012 in De Volkskrant.

Het opmerkelijkste nieuwsbericht van afgelopen week ging over een muzikaal duo met de naam ‘Gebroeders Ko’ en de EK-single van Johan Derksen en Wilfred Genee. Als voorgaande informatie u net zoveel helderheid verschaft als de laatste alinea op de Wikipediapagina over de snaartheorie: geen zorgen, ik was tot het nieuwsbericht ook zalig onwetend.

De heren Ko doen ook mee aan het lied van Derksen en Genee: ze zijn knaloranje!

Inmiddels weet ik dat er twee broers gepikeerd zijn door het lied ‘Nederland is helemaal Oranje’ dat door twee voetbaljournalisten is opgenomen. Het hoofdargument van de huilende heren Ko: oneerlijke concurrentie. ‘Die single van hun hoor je opeens overal en dat zit ons in de weg.’

Op persoonlijk vlak is het beklag van de broers Ko wellicht gegrond: ze moeten door het lied van Genee en Derksen – dat blijkbaar meer succes heeft – dit jaar misschien een jaartje langer doen met hun winterjas, maar toch is het geen geheim dat de muziekwereld aan elkaar zit van ‘oneerlijke’ concurrentie.

Een DJ die besluit een plaat mooi te vinden en deze vaak te draaien, maakt hiermee reclame voor een product. Deze reclame is van onschatbare waarde, want primetime reclamezendtijd van dezelfde lengte als een single op een veelbeluisterde zender is duur. Als Gerard Ekdom zes keer per uitzending zegt dat Ariël zijn sportsokken zo lekker wit houdt, dan krijgt hij de reclamecodecommissie aan zijn broek. Als hij zes keer per uitzending zegt dat hij de nieuwe plaat van Moby zo fijn vindt tijdens het sporten, doet hij zijn werk.

Omdat het draaien van liedjes dus veel waarde heeft, is er een kudde vertegenwoordigers van platenmaatschappijen permanent onderweg door Hilversum, met bakjes vol liedjes en albums. Zij heten pluggers. Pluggers komen op audiëntie bij de DJ’s en muziekredacties. Ze bluffen, charmeren, paaien, geven kaartjes voor concerten, beloven langs te komen met grote artiesten, beloven primeurs. Dit alles om hun plaat op de radio te krijgen. Niet alleen stimuleert dat de verkoop, ook telt het aantal keer dat een lied op de radio is mee in de hitlijsten, wat opnieuw de verkoop en radiozendtijd opdrijft.

Uiteraard zetten ook Wilfred en Johan hun netwerk in bij het pluggen van hun lied. Net als de jongens van Kopspijkers bewezen met de single ‘One Day Fly’, toen zij tien jaar geleden lieten zien dat bekendheid kan zorgen voor meer bekendheid. En net als alle talentenjachten de jaren erop hits voortbrachten die je ‘overal hoorde’ en anderen ‘in de weg zaten’. Zo werkt de muziekbranche. En dat moeten de gebroeders Ko (hun grootste hit is een letterlijke remake van een Zweeds nummer dat tegelijk met hun plaat in de top 40 stond – over oneerlijke concurrentie gesproken) met al hun jaren ervaring als geen ander kunnen begrijpen.

Plaat van Johan en Wilfred:

Plaat van Gebroeders Ko:

Een plaat die er niets mee te maken heeft:

Ergens kort na de oprichting van postcrossing.com, in 2005, meldde ik me, als postliefhebber, aan. Het leek me wel charmant om van wildvreemden van over de hele wereld kaarten te ontvangen. Dat is namelijk wat postcrossing is: je stuurt een kaart naar iemand die je niet kent (en waarschijnlijk ook nooit zult leren kennen) en vervolgens ontvang je een kaart van een ander iemand die je niet kent (en waarschijnlijk ook nooit zult leren kennen). Hm, ik moet opeens heel erg aan de Twilight Zone denken. Hoe dan ook, dit systeem werkt. Het resultaat is dat je de meest exotische ansichten ontvangt van even zo exotische afzenders.

In onze queeste naar gratis spullen, leken ansichtkaarten me wel een aardige aanvulling. Mijn oude account op postcrossing was inmiddels zoekgeraakt, dus ik heb ons nu als Recensiekoning aangemeld.

Een plaatje van ons land.

De randompostadresgenerator kwam met zijn eerste optie op de proppen: Fridzon uit Rusland. Fridzon is een lerares Engels die graag een kaart zou ontvangen met een plaatje van ons land erop. ‘I like to work with kids, like animals, especially dogs.’ Ik hoop maar dat ze weet dat dieren geen kinderen zijn, vooral honden.

Ik besloot het meteen goed aan te pakken en nog wat adressen op te vragen. De tweede begunstigde is Virginia uit de Verenigde Staten. Niet te verwarren met de staat. Virginia doet alle kaarten die ze ontvangt in een plakboek en is zelfs al aan haar tweede plakboek begonnen! Zoals ik uit haar persoonlijke tekstje kon opmaken, was haar man in het begin nogal sceptisch, maar is hij inmiddels degene die verheugd bij de brievenbus staat te hijgen als een enthousiast kindje, eh, hondje.

De derde kaart gaat naar Duitsland. Juliane is verpleegster, en heeft voor de zekerheid een verlanglijstje toegevoegd. Een verlanglijstje? Jep, Juliane heeft een voorkeur voor wat er op haar kaart te zien zou moeten zijn: snoep, grappige dieren, hartjes, babydieren, nachtgezichten, Winnie de Poeh (vooral Teigetje), landschappen en Disney. En of de kaart dan ook nog in het Spaans kan worden opgesteld. Prima, dan kan ze het krijgen ook:

Hola

De vierde gaat naar Suzeroo in Canada. Suzeroo zegt dat ze zo van ansichten houdt omdat ze in het postkantoor werkt. Gratis postzegels voor iedereen! Dat hoop ik tenminste, want ze heeft al 1000 kaarten verstuurd en ontvangen. Zelf zou ze het fijn vinden als ik ‘fancy stamps’ zou willen gebruiken.

En de vijfde gaat naar Lily in Taiwan. Ik vermoed dat het vooral vrouwen zijn die van ansichtkaarten sturen houden. Lily zit nog op school en zou graag een kaart ontvangen van een speciale plek uit mijn land:

Een mooie plek uit mijn land.

Nu is het dus afwachten of ik iets terugkrijg, van hen, of beter nog, van vreemden! Ik ga vanaf morgen onafgebroken met mijn plakboek bij de brievenbus zitten (of in ieder geval tot RuSt er enthousiast naast staat te hijgen als een hondje).

Alvast vijf sterren voor postcrossing.com, één per persoon. Ik houd jullie op de hoogte. Mocht je je ook aanmelden en toevallig bij ons terechtkomen: we heten Recensiekoning en we like to write reviews, like stars, especially the sun.

Ze zijn inmiddels op de post, hoor.

In deze kick-offaflevering werden we voor het eerst geconfronteerd met de tien boeren. In een krap uurtje werden we voorgesteld aan een aantal mannen in overall, twee weduwnaren, een tweeling, een gay, een vrouw en 7 miljoen komkommers.

Aad

Zo zagen we Aad, die zijn kas in zijn geheel verplaatst zodra hij zijn bloemen geplukt heeft. Houdt er rekening mee dat hij tijdens de seks, in plaats van zijn lichaam, ook het bed in zijn geheel verplaatst. Yvon vroeg of Aad misschien een bepaalde techniek heeft bij het plukken (dat vroeg mijn man vannacht ook) maar hij was vooral op zoek naar een ‘stukkie leven’ (om er daarna bossies van te snijden).

Arthur

We maakten kennis met Arthur, een komkommerboer, die ons wist te vertellen dat hij een volgroeide en erecte komkommer krijgt in slechts acht dagen! ‘Ik word heel gelukkig van komkommers,’ aldus Arthur, terwijl we hem de zoveelste komkommer in zijn mond zagen stoppen.

Willem

Over komkommers in je mond gesproken, we ontmoetten ook de biologisch-dynamische zorgboer Willem. Na de drie mannen van vorig jaar van wie we blijkbaar onterecht zeker wisten dat ze gay waren, is er nu eentje gay van wie we dachten dat hij een boer was. Op zijn boerderij lopen voornamelijk mensen met een verstandelijke handicap rond, én een stel koeien dat op tijd verse stro in hun poepberg schept.

Martin

De weduwnaar Martin vertelde op zoek te zijn naar een lieve, zorgzame vrouw. Bedoelde hij een naïeve, eenzame vrouw? Nee, een lieve, zorgzame vrouw. Een fictieve reclamevrouw? Eh nee, een lieve, zorgzame vrouw. Bedoelde hij een narcoleptische vrouw die denkt dat ze een gordijn is? NEEHEE, een LIEVE, ZORGZAME VROUW!

Hans

Melkveehouder Hans zei dat Yvon wel even mocht tepelsprayen, als hij klaar was. (dat zei mijn ma… ach, laat maar).

Jan & Martin

In Overijssel maakten we kennis met Martin en Jan, een niet uit elkaar te houden tweeling. Gelukkig hadden ze identieke blousjes aangetrokken. Je moet Martin en Jan overigens niet verwarren met Hielke en Sietze. Of met Mattie en Wietze. Ze sturen hun koeien naar Rusland zodra deze zwanger zijn, dus voor je het weet zit je met je bolle vier-maanden-buikje in een aanhanger naar Novosikbirsk. Ook hebben ze hun moeder in de dagopvang gezet omdat ze ‘vergeetachtig’ zou zijn. Ze noemde Martin al jaren Jan, en andersom. Onhoudbaar.

Johan

Johan de spruitenboer zoekt OOK een lieve, zorgzame vrouw. Een sportieve, eenzame vrouw? NEEHEE, een lieve, zorgzame vrouw. Let even op joh. Wel elke avond spruitjes eten. “Jaha, het is echt wel wat anders dan het stadsleven hier,” aldus Johan. Nou, echt niet, het is me gisteren nog gelukt een gouden spruit te kweken in FarmVille! Eat that, Johan!

Doede

Dan hebben we nog de Friese Doede. (Inmiddels heeft Yvon een dusdanig bizarre route afgelegd door Nederland, met die bus van haar, dat ik me afvraag of die hele CO2-uitstoot van die koeien überhaupt nog een issue is.) Doede schrokt met gemak een bak lasagne leeg en zoekt een lieve, reislustige vrouw. Een verstopte, reactionaire vrouw? NEE HEEEEE, mijn god.

Henrieke

Vergeet ik bijna Henrieke te noemen, een vrouw die appels verbouwt op haar wangen. Henrieke torent boven Yvon uit, ze is gigantisch, daar passen met gemak Martin EN Jan in. EN 7 miljoen komkommers. Hè, wat onaardig. Ik vind Henrieke leuk, en hoop dan ook dat veel mannen haar zullen schrijven.

Henk

En dan, de nu al absolute winnaar van dit seizoen : de 25-jarige Henk, die een aantal jaren geleden zijn vriendin verloor. Henk gaat ZO veel brieven krijgen, zelfs IK heb al een conceptje liggen. Iets met die leuke kuiltjes in zijn wangen en komkommers, ik moet er nog even naar kijken.

Deze kick-offaflevering van Boer zoekt vrouw krijgt van mij vijf sterren. Wel een ster aftrek voor die serviescommercial aan het einde van Yvon. Gelukkig zei ze daarna nog iets over ‘op je dooie akkertje’, iets dat ZO ongepast was dat ik die ster maar weer teruggeef. Vijf sterren!

Klik voor groter.

Weten jullie het nog, Koninginnedag 2012? De hordes mensen op straat, de zon die even wakker werd omdat ie moest plassen, meteen weer is gaan slapen, maar nu toch echt gaat opstaan, de concerten en dat ene kotsende meisje in tram 3? Aah, Koninginnedag.

Er is niets zo Koninginne als de vrijmarkten. Lekker je oude troep van zolder verkopen, want misschien heeft iemand anders er nog iets aan. Dat dat doorgaans niet het geval is, is bij de meeste mensen niet bekend. Dit zijn denk ik dezelfde mensen die vuilniszakken met kapotte t-shirts afleveren bij het Leger des Heils. Maar zo af en toe vind je iets leuks, zoals een oude schoolkaart van Nederland. Die wilde ik wel hebben.

Tien euro werd er gevraagd. ‘Dat is veel te veel, je mot afdingen!’ zei een vriend, vreemd genoeg ineens met een Rotterdams accent. Voor Rotterdamse accenten ben ik nog nét iets banger dan voor afdingen, dus ik beloofde dat ik zes euro zou bieden. Het gesprek ging als volgt:

1. Joost:Ik geef je acht euro voor die kaart!
2. Verkoper:Acht vijftig.
3. Joost:Negen!

Hierop keek de verkoper mij raar aan. Pas een half uur later, toen ik eindelijk even kon zitten, kwam ik erachter dat ik in mijn naïviteit had op-gedongen. Uiteindelijk betaalde ik tien euro en zei: ‘Ach, laat die euro maar zitten.’ Die euro, mijn ‘winst’ bij het afdingen, was ineens weer gereduceerd tot een schamele euro. Dit is wat ik niet begrijp van afdingen. Het gaat vaak over peulenschillen van bedragen. Door af te dingen, verlies je alle grip op de werkelijkheid: gefeliciteerd, je hebt een euro weten af te dingen. En dan nu lekker uit eten naar McDonald’s om je winst te vieren.

Goed opletten, verkopers! Mij moeten jullie hebben.

Ik vermoed dat afdingen niet zozeer een effectieve manier is om geld te besparen, als wel cultureel bepaald gedrag. Dit wordt goed geïllustreerd door een anekdote die ik eens hoorde over de tante van een goede vriendin, die uit Iran op bezoek was. Zij kocht een zwabber bij Blokker: ‘That will be five euros.’ ‘I’ll give you four fifty!’

Afdingen is net als fooi geven, een van die gekke financiële gedragsvormen, die in hoofdzaak gêne opleveren (en soms slaande ruzie met een kerstboomverkoper). Daarvoor vijf sterren. Nul sterren! Oké, twee sterren.

Deze recensie verscheen donderdag 10 mei 2012 in de Volkskrant.

Omdat steden nu eenmaal heel anders zijn vanaf het water, besloten RuSt en ik tijdens ons korte bezoek aan Ierland een kajaktocht te maken.

Onze kajakleider was een blozende, blonde jongen, met meer Vikingbloed in zijn aderen dan bier. Hij heette Barry, en had er zin in. Er voegde zich een echtpaar bij ons, waarvan de man meer bier in zijn bloed had dan er Vikingen in Europa hebben rondgelopen. Hij was een stuk ronder dan de opening in de kajak, dus het duurde even voor hij zich in de boot had gewurmd.

Bukken! Oh nee, nog niet.

We peddelden in het inmiddels doorgebroken zonnetje langs Murphy’s bierbrouwerij, waar de lucht rook naar stroop. We voeren langs imposante huizen met achtertuinen groter dan de wijk waarin ik woon. We verbaasden ons over de vele reddingsboeien langs het water, en de nauwelijks geklede mensen die ons over de bruggen boven ons hoofd passeerden. ‘Voor ons is het zomer,’ verduidelijkte Barry. Ik kroop nog wat dieper in mijn dikke sjaal.

Barry vroeg wat voor werk we deden, dus legden we hem uit dat we alles recenseren. ‘Alles?’ vroeg hij, ‘Ja, zo heeft zij bijvoorbeeld mannen met baarden vier sterren gegeven,’ zei RuSt, terwijl hij met zijn peddel naar mij wees. ‘En mannen met bril ook vier sterren,’ voegde ik er enigszins gegeneerd aan toe. Hier moest Barry even over nadenken, terwijl hij vermoedelijk aan zijn eigen uiterlijk dacht. ‘Hij heeft geen bril,’ zei hij uiteindelijk, doelend op RuSt, en daarmee was de kous af.

‘We moeten nu wel terug, anders kunnen we niet meer onder de bruggen door.’ Dit leek me een typisch staaltje toeristenbangmakerij, maar voor de zekerheid zetten RuSt en ik toch even de vaart erin. We mochten zelfs niet stoppen om de zeeleeuw te begroeten die onderweg opeens naast de boot opdook.

Het water waarop we voeren, was tijdens onze tocht door het getijde dusdanig gestegen dat de bruggen opeens op het water lagen. Of nee, nog nét niet, er bleek nog een kajak met daarin een angstig platgedoken 10e tussendoor te kunnen. Vijf sterren, het was een veel groter avontuur dan van tevoren gedacht. Toch een ster aftrek omdat Barry baard- en brilloos was.

Klik hier voor het complete beeldverslag van het tripje naar Cork.

Zoals jullie wellicht hebben gemerkt (ahum), zijn we erg trots op ons boek. Iedereen die op het lanceringsfeest was willen we hartelijk danken. Voor jullie, maar ook juist voor degenen die er niet bij konden zijn een souvenir:

Het ligt in de winkels en is natuurlijk ook bij bol.com te koop.
Er zijn ook tamelijk veel epische foto’s van het feest, de studiofoto’s en de feestfoto’s. Tag jezelf als je dat nog hebt niet gedaan.

Zonder de volgende personen had het feest nooit 5 sterren kunnen krijgen:

***** partyplanner Madeleine
***** de foto’s Marco en Esther van 2rings
***** onze dj’s Beatgenootschap, Domien & Tjitse en Sacha Harland
*****  Hiba, de feestganger die bovenstaand filmpje maakte
***** cupcakes van Oh Zo Zoet
***** krullenkapper Simcha
***** Visagiste Lydia Leloux
***** stagiaire Florentine
***** programmeur Niels
***** Jeroen en Ferdinand van het Comedy Theater in de Nes
***** boeken van LEV /AW Bruna
***** Maud en Gwen (omdat ze niet alle welkomdrankjes zelf hebben opgedronken)
***** bloemen van 020bloemen.nl
***** Alle bezoekers

(Het onderstaande filmpje werd trouwens afgespeeld tijdens het feest om het boek aan te kondigen. Misschien overbodige informatie als je het al tot hier hebt gehaald, maar wel zo leuk om nog even te delen. Oh ja, de eerste minuut is een ruimtereis.)

Zo, nu gaan we gewoon weer recensies schrijven.

Laat ik onmiddellijk één aarzeling bij jullie wegnemen: om van deze documentaire te kunnen genieten, is het niet nodig om van metal te houden. Ook veel metalfans zullen Anvil trouwens slechts van naam kennen, en ik was een van hen. Anvil is zoiets als zilveruitjes: je weet dat het bestaat, je weet al jaren dat het bestaat, maar je zult er nooit toe overgaan om het uit te proberen of te kopen.

De Canadese band werd in 1981 opgericht, maar zanger/gitarist Steve Kudlow en drummer Robb Reiner zijn al jaren vrienden en maken al vanaf begin jaren ’70 samen muziek. Zij vormen het middelpunt van deze even aangrijpende als hilarische documentaire, gefilmd tussen 2005 en 2008, waarin ze worden gevolgd tijdens een weinig succesvolle Europese tour, de opnames voor een nieuw album en de pogingen om weer een platenlabel te vinden.

Van hun muziek kunnen Kudlow, bijgenaamd ‘Lips’, en Reiner niet leven. Althans, niet ten tijde van de documentaire. De eerste werkt in een soort gaarkeuken; de tweede is sloper. Het is een gouden duo: Reiner is ingetogen, met een heel aangename droge humor, terwijl de extraverte en optimistische Kudlow vaak zo verschroeiend vertederend is dat je hem alle succes en erkenning gunt die denkbaar zijn. (Te oordelen naar foto’s van meer dan dertig jaar geleden zijn ze overigens niets veranderd: ze dragen nog steeds leren jackies en ze lopen nog steeds met hun handen in de zakken.)

The Story of Anvil gaat over toewijding, over miskenning en over de vernietigende werking van de tijd. Het is ontroerend en onweerstaanbaar geestig. Van harte aanbevolen. Hierbij de trailer:

En nu allemaal fluks het geld dat je hebt opgespaard door in gaarkeukens te eten, uitgeven aan albums als Metal on Metal, Pound for Pound en This is Thirteen. Of aan de DVD natuurlijk.

Hoewel ik mij niet interesseer voor voetbal, kwam ik er zondag achter dat de competitie is afgelopen. Dat kwam zo. Ik zat in de auto bij mensen die naar Radio 1 luisterden. Het programma heette Langs de lijn en bestond uit liveverslagen van een negental voetbalwedstrijden. Ik zou mij beter hebben vermaakt als ik een rauwe schapendarm had moeten opeten.

‘Neel Dof zit bij Heerenveen – Feyenoord. Neel, wat is de stand?’ En dan vertelt Dof wat de stand is en wat er op het veld gebeurt: ‘Passje van die en die… die en die geeft de bal aan iemand anders… iemand anders geeft de bal aan nog iemand heel anders… nog iemand heel anders geeft de bal slecht af aan Type Typstra waardoor de bal over de zijlijn gaat. Heerenveen – Feyenoord, nog altijd 0 – 1.’

En dat gaat zo anderhalf uur door. Je hebt geen idee waar de bal precies is, je weet niet hoeveel verdedigers een aanvaller nog moet passeren, het is onduidelijk waarop het enthousiasme van de commentator is gebaseerd. Het is zeer wel mogelijk dat er een goal valt terwijl hij zijn stem nog niet heeft kunnen verheffen.

Ondertussen betaal ik 50 euro om in het Concertgebouw naar een Schubertrecital te luisteren, maar op kosten van de belastingbetaler (vergeef me het argument) zit Neel Dof op letterlijk onnavolgbare wijze verslag te doen van iets wat op minstens vijf interessantere manieren kan worden gevolgd. Waarom bestaat dit nog?

Er is overigens een nog irritantere vorm van voetbalcommentaar op radio denkbaar: het voetbalcommentaar in een programma dat niets met voetbal te maken heeft en waarin de presentator zich overduidelijk ergert aan het beleid van de NOS om toch vooral de luisteraars op de hoogte te houden van elke mogelijke voetbalwedstrijd.

Klik om de radio uit te zetten (of voor groter)

Dan zitten ze bij BNN bijvoorbeeld op vermakelijke wijze te geinen over de politieke verwikkelingen van de afgelopen week, en dan breekt Henk Kok met zijn geknauw opeens in de uitzending in, om te vertellen dat FC Groningen ‘vol-ko-men terecht’ op achterstand staat. Dat interesseert mij niet en het slaat nergens op. Het is alsof op een feestje een volslagen vreemde de kamer inkomt, een buiging maakt en voordat hij weer weggaat zegt: ‘Ik had vroeger geen deurmat, maar nu heb ik er wel een!’

Deze recensie verscheen op 8 mei in de Volkskrant.

Zelfs de auto en het parkeervak zijn kleurgecoördineerd.

‘Ja, waarom denk je, allemaal grijs of wit is ook zo saai,’ antwoordde onze gids Fiona op mijn vraag waarom alle huisjes in Cork (Ierland) toch zo vrolijk gekleurd zijn. Dat was natuurlijk geen antwoord op m’n vraag. Want waarom was Egmond dan nog steeds grijs, of Rotterdam? Bij Ierland denk je aan regenachtig weer, en je zou bijna denken dat die kleuren wegens depressiegevaar onontbeerlijk zijn. Maar ook dat klopt niet, want het landschap heeft van zichzelf krankzinnig veel kleur. Felgekleurde rotsen, bomen, gras, mos en vooral bloemen zorgen ervoor dat de zon helemaal niet hoeft te schijnen.

Don

We zijn dus een paar dagen in Ierland, en reden vanuit Cork naar Kinsale, een kunstplaats met een bizar Game of Thones-achtig verleden. Ook al zulke mooigekleurde huisjes. Onze gids-op-leeftijd Don Herlihy vertelde ons alles over Vikingen, Willem van Oranje en forten. Alsof hij er allemaal zelf bij geweest was, maar zo op leeftijd was hij nou ook weer niet. Don wist wél het antwoord op m’n vraag. De huizen zijn zo mooi geschilderd vanwege de Tidy Towns-competitie. Dit had hij wel meegemaakt. In de jaren ’50 werd de landelijke competitie voor het eerst gehouden, met veel succes. Dorpen en steden strijden om de titel Tidy Town. In een soort lenteschoonmaak 2.0 bedenken buren hoe ze dit jaar hun naastgelegen dorp te mooi af kunnen zijn. Gamification dus, voor sociale cohesie en een prachtig Ierland. Briljant. Don vertelde dat er een plaatsje aan de westkust was waar ze al eeuwen hun huizen schilderen, omdat er kleurstoffen in de grond zitten. Door Tidy Towns werd dat daarna in veel plaatsen overgenomen.

Hier wonen broer en zus.

Tidy afvalbak.

De kleuren van de huizen zijn mede zo mooi omdat het pleisterwerk van de huizen de kleuren vervuilt en verbleekt. Dat merk je ook als je met niet honderd procent dekkende verf op hout schildert. Of gekleurd karton of glas hebt. Alles past bij elkaar. Jammer genoeg hebben de verfmakers een manier gevonden om superdekkende en heftig felgekleurde huizenverf te maken. Vooral hippytoeristenwinkeltjes hebben deze kleuren; die kun je  mooi overslaan.

Ik wil ook een Tidy Towns-competitie! Ik wil dat in Amsterdam naast zwarte ook mooie pastelkleurige gevels geschilderd worden. En dat Almere-Haven de titel Tidy Town 2014 toegewezen krijgt, omdat het voor het eerst in zijn bestaan mooi zal zijn. Vijf sterren, met een halve ster aftrek voor het Stepford-effect. Tidy kun je ook overdrijven, zoals in de film The Stepford Wifes. En dat is een beetje eng.

In de aanloop naar de Tidy Towns-verkiezing van 2014 heeft de redactie van Recensiekoning ieder zijn eigen huis zijn of haar kleur gegeven. Hoe vaak we het ook gezegd hadden, Lorenzo haalde de deadline voor de jurering helaas niet. Oh Lorenzo.

Afgelopen week had ik een onoverzichtelijke hoeveelheid werk voor de boeg. ‘Ik zie zo op tegen de komende dagen,’ zei ik dan ook aan het begin van de week tegen mijn goede vriendin Janine. ‘En om het nog erger te maken heb ik die week óók nog eens PMS.’ Het codewoord was gevallen. PMS is een afkorting voor iets dat heel bruut een goede zes dagen per maand van je steelt door ze volledig zwart te kleuren. Die vriendin en ik zijn misschien wel de grootste afnemers van PMS in Nederland, dus niets dan begrip viel me ten deel. ‘Zou je me alsjeblieft volgende week elke dag het volgende bericht willen sturen: “Wat je nu ook denkt, het zit anders, het komt door PMS! Alles is goed!”

post!

De week viel uiteindelijk nog best mee. Het werk kwam allemaal af en ik ging voldoende vroeg naar bed. Desalniettemin sloop de PMS-demon mijn lichaam in, dat per dag meer en meer pijn begon te doen. Met trillende handen en een humeur uit de hel nam ik een pakje aan dat bezorgd werd voor Recensiekoning 10e. Mijn bui klaarde iets op, want het gebeurt niet zo vaak dat er daadwerkelijk gratis spullen worden bezorgd in de hoop op een recensie.

Mijn rotbui verdween helemaal toen ik zag wat er in het pakketje zat: zes van de heerlijkste brownies die ik ooit gegeten heb. Dit was precies wat ik nodig had. Alsof het lot me gunstig gezind was en me vijfsterrenbrownies in de schoot worp als kleine, bruine pakketjes geurend geluk (eh, dat klinkt niet helemaal zoals ik het bedoel). Er viel een kaartje uit de doos en ik pakte het op. Terwijl ik het las, moest ik alsnog huilen:

:'-)

hmm

Alles was inderdaad goed.

Graag zou ik een abonnement afsluiten bij de browniesbezorgdienst. Of ze alsjeblieft eenmaal in de 27 dagen een nieuwe portie willen sturen, precies op die dag die zwarter is dan zwart. Doe dan meteen maar de variant met extra chocolatechips. Voor de zekerheid. Vijf sterren, want ze zijn lekker, troostend, en ze eten is dus altijd nog beter dan ze direct op je heupen plakken.

Je kunt de radio niet aanzetten zonder een reclame te horen over vrijheid. Dat is namelijk iets heel Nederlands, vrijheid. Sterker nog:

‘Vrijheid is misschien wel het belangrijkste dat we hebben in Nederland.’

En dropveters dan? Of de HEMA, het Multatuli Museum? Alsof die twijfelende compromiszin nog niet genoeg was, en we niet al lang door hadden dat Jan Peter Balkenende himself copywriter geworden is, sluit het reclamepraatje af met de slogan:

‘Vrijheid, daar maak je je toch sterk voor?’

Toch? Of niet? Ik moet het nog even verifiëren bij m’n baas.

Het spotje gaat over 4 en 5 mei, de herdenking en het feest dat ze proberen los te trekken van de Tweede Wereldoorlog. Op 4 mei herdenken we onze doden (doen we dat niet al op Allerzielen?) en op 5 mei vieren we onze vrijheid, dat is de boodschap. Waarschijnlijk is dit ook de briefing geweest naar het reclamebureau dat hier een campagne omheen moest bedenken. Dat reclamebureau had moeten zeggen: ‘U bent al klaar, we kunnen wel een twijfelende zin en een retorische slogan erbij bedenken, maar dat maakt het niet beter.’

Maar nee, ze plakten het aan een reeks campagnes op het niet te onthouden www.daarmaakjejetochsterkvoor.nl, campagnes over dieren redden, kinderenmishandeling en judokampioenschappen.

Door het niet te houden bij een oproep tot vieren maar het als campagne aan te pakken, kan een associatie met andere vrijheidscampagnes niet uitblijven. Het woord is gekaapt door de Partij voor de Vrijheid, maar ook de NSB ‘Wat wilt gij, vrijheid of knechtschap. Vrijheid, alléén door de NSB’ had vrijheid als speerpunt. Oh, en de VVD natuurlijk, Rutte heeft ook lekker weer wat meer vrijheid nu.

klik voor grotere vrijheid

Vrijheid heeft geen slogan nodig. Nul sterren. Als de overheid nou toch een slogan voor de vrijheid wil, hebben we wat alternatieven in de aanbieding:

Vrijheid, spaar ze nu allemaal!
Vrijheid, dat zei mijn vrouw vannacht ook
Vrijheid, dat heeft geen retorische vraag nodig, toch?
Vrijheid, op = op!
Vrijheid? Bepaal jij dat?
Vrijheid? Dat moet ik even aan mijn man vragen.
Vrijheid, tegenwoordig weer met 6% BTW
Vrijheid, dat moet!
Vrijheid, maar dan niet straks van ‘ja maar nu verveel ik me’!
Vrijheid, krijg lekker allemaal de tering.

Voel je vrij mee te verzinnen en je vrije vondst te commenten.

Mijn eerste woorden die niet waren bedoeld voor een leraar, een vakantiekaart of voor Joey van New Kids on the Block, schreef ik eind vorige eeuw. Ze waren voor het publiek, voor anderen, voor vreemden. Dit gebeurde op een obscuur internetadres waar ik ze, na uren gepuzzel met HTML via een ratelende inbelbodem op had weten te krijgen. Daarmee werd ik een van de eerste webloggers van Nederland. (Ja echt!)

En alsof de internetrevolutie slechts een gerucht was, heb ik nu met de andere Recensiekoningen een boek geschreven. We hebben alles zelf gedaan: het schrijven uiteraard, maar ook het ontwerp, de redactie en de correctie. Het moment dat het uiteindelijke bestand naar de drukker werd gestuurd, vond ik dan ook bijna ondraaglijk. Ik besloot het achterna te reizen.

In de grote fabriekshal van de drukkerij was het een klereherrie. Een gigantische offsetpers spuugde in moordend tempo vellen Recensiekoning uit. Mijn hart maakte een sprongetje: daar lag de vrucht van onze inspanningen. Onder een daglichtlamp werd het gecontroleerd door een norse beer. Of het nou door het klantgerichte beleid kwam, of doordat er niet veel vrouwen rondlopen op de gemiddelde drukkerijvloer, ik werd direct na binnenkomst omsingeld door mannen assorti. Mannen die me wilden uitleggen hoe de drukpers werkte, mannen die me wilden rondleiden langs alle imponerende machines, mannen die koffie voor me wilden halen. Mijnwerkers die al maanden onder de grond machines bedienen waar je zwart van wordt. En nu was er een vrouw.

De rondleiding eindigde bij een pallet waarop een stapel omslagen van ons boek lag. Ik pakte er één. ‘Kijk, dat ben ik,’ zei ik, terwijl ik de opgemaakte en onherkenbare versie van mijzelf aanwees op het omslag. ‘Henk!’ De beer keek nors op. ‘Henk, kijk. Ze staat zelf op het omslag,’ en hij duwde het vel onder het kunstmatige daglicht. Henk keek naar het omslag, en vervolgens naar mij. Henk was niet meer nors. Henk bloosde. ‘Je ziet er mooi uit,’ mompelde hij.

Zondag werd het boek gelanceerd op een groots feest. Henk was er niet. We hadden de sterren van de hemel kunnen dansen. Alle vijf.

Deze recensie verscheen op 26 april 2012 in de Volkskrant.

Gisteren is de maand mei begonnen. Er zijn veel redenen om aan te nemen dat mei misschien wel de beste maand ooit is. Beter dan bijvoorbeeld, ik noem maar wat: maart. Ik zal van deze redenen proberen een accuraat, maar willekeurig overzicht te geven.

De meikever, een van de minder interessante aspecten van mei.

De Tweede Wereldoorlog werd beëindigd in mei. Nu is er bijna niemand meer die zich de Canadese tanks met sigaretten, chocolade en geile soldaten kan herinneren, maar toch hebben we er een aardige feestdag aan overgehouden. Bevrijdingsdag voelt namelijk beter dan andere feestdagen, omdat je de dag ervoor twee minuten in stilte over de dood hebt nagedacht. Het is een aanrader: op 4 december twee minuten stilte voor alle obese kinderen en de dag erop pak je met een nog grotere glimlach je chocoladeletters uit.

In mei is er geen lid van het koningshuis jarig*, tenzij je Laurentien meerekent. Zij is weliswaar op 25 mei jarig, maar zij is gewoon een burgermeisje dat eerst Petra heette en ook wel snapte dat je daarmee niet de aandacht van de rijke adel trok.

Ik ben even daar kijken, zie jullie over tien dagen op Pinkpop.

Mei heeft ook zijn eigen christelijke feestdagen: Hemelvaart en soms Pinksteren. Dat zijn bizarre feestdagen. Kerst is nog wel te snappen: er wordt een kind geboren. Pasen is gruwelijk: er wordt iemand aan een kruis gespijkerd, en drie dagen later is het lijk gestolen. De feestdagen in mei zijn minder goed te vatten: de niet-dode Jezus Christus stijgt op in een wolk om tien dagen later weer terug te komen en de haren van zijn discipelen in de fik te steken, zodat die ineens allerlei vreemde talen gingen spreken en het christendom konden verkondigen. Hilarisch.

De eindexamens vinden plaats in mei. Aangezien ik op school nog minder deed dan minister Liesbeth Spies (wie?) heeft gedaan in het afgelopen kabinet, moest ik alles op alles zetten om mijn eindexamens te halen. Voor het eerst in jaren werd het een beetje spannend op school.

Maar bovenal is mei vooral de belofte. De zomer is nog niet begonnen. Het werk is nog niet stilgelegd, op tv wordt soms al gesproken over ‘de zomerstop’, in je mail zitten ineens voorstellen van vrienden met vakantiehuisjes. Mei is het feest dat nog niet begonnen is, maar niet lang meer kan duren. Vier sterren.

Deze recensie verscheen eerder op dinsdag 1 mei in de Volkskrant.

* Oeps. Maxima vergeten. T schaap. En ze was nog wel op ons feestje.

Laatst kwam RuSt met een schattig bosje gele tulpen thuis. Op zulke momenten voel ik me erg volwassen; dan ben ik ineens een vrouw die een bos bloemen van haar man krijgt. Hoe kan het dat ik me, na 36 jaar, blijkbaar nog steeds niet echt volwassen voel? Zo kan ik bijvoorbeeld ook altijd erg schrikken als ik mijzelf een tandartsafspraak hoor maken voor mijn zoon, of als ik soms oprecht denk dat de gordijnen eens zouden moeten worden gewassen.

Heeft iemand een pincet?

Desalniettemin was ik erg blij met het struikje. Bloemen in huis zijn echt leuk. Althans, dat zijn ze de eerste week. Heel soms heb je een bosje dat het langer dan twee weken uithoudt, maar meestal beginnen ze na zo’n zes dagen al zielig over de rand van de vaas te hangen. En dan komt het: het grote uitstellen van het wegdoen der bloemen. Eerst probeer je nog de eerste die het opgeven er tussenuit te vissen. Ongeveer de strategie die ik momenteel met de grijze haren in mijn kapsel hanteer – een volstrekt falende strategie overigens, want nu alle witte haren er tussenuit vissen, wordt een dusdanig pijnlijke aangelegenheid dat ik geloof dat ik nog liever het water uit de bloemenvaas opdrink. Op dit moment dan, want de tulpen staan er nog maar twee dagen in.

Na zes dagen gebeurt er iets vreselijks met het water: het verandert in een soort slootwatersoep die al een goede dag heeft staan trekken. Als je echt pech hebt (sommige bloemsoorten maken sneller slootwater aan dan de gemiddelde goudvissenkolonie), begint de vaas al binnen die zes dagen te rieken. Bloemwater is heel erg vies. Ik vermoed dat echte huisvrouwen om de dag het water verversen of zo, maar daar moet je vast volwassen voor zijn. Het is mij een raadsel waarom ik de bloemen vervolgens toch nog veel te lang laat staan.

Een vriend van mij ontvangt regelmatig bloemen na afloop van zijn theateroptredens. Deze vriend geeft helemaal niets om bloemen. Meestal gooit hij de boeketten in zijn achterbak om ze vervolgens te vergeten. Iets dat een nog vreselijker effect heeft dan ze te lang in een vaas laten staan overigens. (Beide niet aan te raden.) Hij heeft nu iets nieuws bedacht: tijdens het applaus gooit hij ze het publiek in, waar ze altijd worden gevangen door een vrouw. Een volwassen vrouw. Drie sterren voor verse bloemen, voor de eerste week dan. Als jullie comments hieronder willen zetten, vind ik dat prima, maar snijd ze wel schuin af.

staan er mooi bij op onze HQ

Vijf sterren voor de prachtige bos die vandaag door 020bloemen werd bezorgd. Kan iemand me wel op tijd waarschuwen wanneer ik ze weer weg moet gooien?

“Finally!” staat er in het groot op de pagina http://idisslike.it. Een initiatief van ‘creatieve’ Nederlanders, zoals ze worden omschreven. Ze misten in de afgelopen jaren een manier om bepaalde gebeurtenissen stom te vinden op Facebook. Alles was leuk te vinden, maar niets kon stom gevonden worden. En oorlogen dan, of aardbevingen? Die zijn toch stom? Daar moet een knop voor komen. Media buitelden over elkaar heen om verslag te doen van het briljante idee. Prank geslaagd, aandacht gekregen. Maar nu even inhoudelijk.

Ik kan me niet voorstellen dat er iemand is, die Facebook vaak gebruikt, maar zelf nooit dit idee heeft opgevat. Sterker nog, hoe vaak lees je onder een post: ‘Ik vind dit NIET leuk’, of ‘Ja nu heb ik op de like knop gedrukt, maar ik bedoelde juist dat ik het niet leuk vond. Was daar maar een knop voor.’ Of letterlijk: ‘Ik zou nu op de “vind ik niet leuk”-knop drukken.’ Een dergelijke reactie is bijna een snowclone of een Martsmeetstruigrap op zich. Dat er dan dus types zijn die na jaren alsnog denken dat het creatief is om zo’n knop te bouwen, is bedroevend armoedig. Zoek voor de grap maar eens op ‘like dislike’ op Google (hebben we al voor je gedaan!). Erg, erg creatief.

Wat een paradox.

Facebook reageert zelf op dit initiatief met ‘No response. We don’t have the button for a reason.’ Sterker nog: het zou me niets verbazen als deze knop ter sprake is gekomen tijdens de allereerste vergadering met Mark Zuckerberg, die ene opgefokte tweeling met die Amerikaanse kinnen en hun pizzadozen in de dormroom. En die knop is er inderdaad niet voor een reden.

Die reden werd ons duidelijk in de beginweken van onze zustersite Recensieburger. (Nog altijd in betafase). Daarop hadden wij een plus- en een minknop geplaatst. Binnen een paar weken kwamen we tot het besluit de minknop weg te halen, aangezien deze nogal veel negativiteit opleverde en eigenlijk geen goed nut had. Vind je iets niet leuk? Zet het eronder, met een goede reden. Want zomaar wat negativiteit? Dat haten we! WE HATEN NEGATIVITEIT!!

Maar vooruit, omdat ze zelf zijn begonnen, ten slotte nog even wat dingen die ik zelf “disslike”: lelijke websites, websites die op dag één t-shirts verkopen over zichzelf alsof ze al een instituut zijn en domme instructietekstjes zoals ‘Bookmark this if you haven’t done it already, dummy!’. Je vindt deze dingen allemaal op http://idisslike.it. Één mager sterretje.

"Commodus vindt gladiatoren stom"

Oh PS’je: het is trouwens totaal niet te begrijpen hoe het werkt. De instructie luidt als volgt: 2. On facebook: @ + idisslike.it = idisslike.it! Like idisslike.it and comment under those stupid facebook posts which you’d normally let passing by without punishment, grr! Ja ja. Even een nieuwe knop maken: ‘I don’t snap er a ruk from.’

Eerst was er niks. Toen was er een soort muffe amoebe. Toen was er een site. Toen ging die amoebe terecht dood. Toen was er een site en de Volkskrant. En nu komt er een boek. In onze niet te stuiten opmars heeft het de mensen van A.W. Bruna (hoi Timo! hoi Nienke!) behaagd onze recensies niet alleen in bytes aan te bieden, maar ook op papier. Straks kun je ons cadeau doen!

Alles recenseren is online nog wel te doen. Voor een boek maak je al snel een selectie en heb je een thema nodig. Onze eerste ideeën – diepzeevissen, dictatoriale oliestaatjes, knopen leggen bij vrieskou, 19e eeuwse woordenboeken Roemeens-Duits, ingeblikte winterkost voor in de tropen en uitroepen van een vijfjarig kind dat door een geit wordt gebeten op een kinderboerderij beginnend met de letter Y – werden gek genoeg allemaal afgewezen door de uitgever (hoi Timo! hoi Nienke!). Daarom is het absurde thema ‘Nederland’ gekozen.

Om te vieren dat Fukushima 4 nog niet ontploft is en het leven heeft weggevaagd en omdat het boek verschijnt, geven we een groot feest. Dit is geen boekpresentatie zoals je ze kent. Dit is keihard doorfeesten van 22 uur tot 3 uur ‘s nachts. Hieronder de flyer.

Flyer!

Kaarten kopen is heel makkelijk. Dat kan hier. Zolang het nog niet is uitverkocht dan, want het gaat hard richting op. Voor je zuurverdiende euroguldens krijg je het boek (ter waarde van 15 euro), een drankje, een feest en een goodie bag. Feitelijk krijg je dus eigenlijk geld toe, dus als je thuis blijft zitten ben je echt dief van je eigen portemonnee.

Op het feest presenteren we dus vol trots Recensiekoning recenseert Nederland, een werkje van zo’n 176 bladzijden. Check hieronder het omslag, gefotografeerd door Arjan Benning en met veel dank aan Lydia le Loux voor de visagie, Madeleine Wegkamp voor de productie, Janine Abbring en Florentine Schouwenburg voor de redactionele begeleiding en kaasrijstwafels.

Recensiekoning recenseert Nederland

Het boek zal voornamelijk gevuld worden met nieuw materiaal. Uiteraard ontbreken de leukste recensies over Nederland van de site niet.

Volgens mijn gezond verstand en opvoedboekjes is het beter je kinderen te belonen dan ze te straffen. Maar dat gaat bij mensenkinderen anders dan bij het trainen van bijvoorbeeld dolfijnen. Een dolfijn doet het kunstje, je geeft ’m een vis, en de volgende keer doet de dolfijn het kunstje weer, omdat hij weer een vis verwacht. Bij kinderen gaat dat anders, en niet alleen omdat ze geen hele vis blieven.

Bij kinderen begint het belonen pas op een bepaalde leeftijd, namelijk wanneer je met taal de beloning in het vooruitzicht kunt stellen. Een pavlovmethode zoals de dolfijnen, maar dan met koekjes werkt niet, omdat ze er nog te dom voor zijn en er te dik van worden. Maar zodra ze het begrijpen, kan het heel goed werken: ‘Als je je eten helemaal opeet, dan krijg je een toetje.’

Maar dan de uitvoering. Want er liggen overal gevaren op de loer die je methode kunnen ondermijnen.

1. de omdraaiing: ‘Als je je bord niet leeg eet, kun je dat toetje mooi vergeten jongeman’ of ‘Eet nou verdikkeme door, anders eet ik dat toetje vlak voor je neus op. Mjam mjam mjam hééérlijk’. Niet echt verantwoord.
2. het kinderinitiatief: ‘Papa, als ik mij lief aankleed, mogen we tot tien uur opblijven en met jou het WK darts kijken, toch?’ Als je dat toelaat snijdt je kind van 4 na een paar weken het vlees op zondag.
3. belonen met snoep: ik deed iets goed, ik krijg snoep. Ik eet snoep, ik voel me goed. Ziedaar een snoepjunk.
4. de inflatie: ‘Als je helemaal zelf meeloopt tot thuis, heb ik een verrassing voor je’ (even later) ‘ja, tot die tegel, dan krijg je de verrassing’.

Op naar de stickerkaart voor volle stickerkaarten voor volle stickerkaarten.

Zelf heb ik gemerkt dat een simpele sticker op een zelfgemaakte kaart met 24 vakjes erop het best werkt als beloning. Als de kaart vol is, mogen ze iets leuks kopen. Het opvallende is dat de anticipatie voor zowel een sticker als een volle stickerkaart vele malen groter is dan de daadwerkelijke beloning. Er wordt bij een volle kaart meteen naar een nieuwe lege kaart gevraagd, en het beloofde cadeautje zijn ze alweer helemaal vergeten. Vier sterrenstickers, mits goed uitgevoerd.

Deze recensie verscheen op 24 april 2012 in De Volkskrant.

Over de oorsprong van de cake walk valt te twisten. Het is een beetje zoals de kip en het ei. Wat was er eerder: de cake walk, of de film Grease? Deze attractie heet in het Engels in elk geval niet cake walk, maar fun house (waar fun hier klaarblijkelijk een eufemisme is voor horror). Overigens bestaat cake walk wel in het Engels, maar dat is een slavendans: Nederland heeft het weer eens voor elkaar gekregen om iets politiek incorrects te verbinden aan iets vermakelijks.

De attractie is een doolhof met daarin misleidende spiegels en bewegende vloerpanelen. Je zou onze hond Bas er niet mee naar toe nemen. Die stond al op z’n pootjes te trillen op de boot naar Vlieland. Toen bij het aanmeren aan de andere kant van het schip de deur open ging, stonden we drie seconden later buiten. Ik heb nog nooit een hond zo vakkundig in een rij zien voordringen (tip!).

Oh god en dan ook nog allemaal enge zeedieren vermomd als clown. Hoe eng kun je het hebben?

Aan het eind is er altijd zo’n grote ton, waar je doorheen moet. De gemiddelde bezoeker zal denken: ‘Ha leuk, zo’n ton. Lekker gek doen.’ Ik denk: ‘Wacht even? Mijn enige uitgang is door die bewegende ton heen? Ik moet daar doorheen?’ Herinneringen aan nachtmerries uit mijn jeugd komen weer naar boven, waarin mijn moeder mij per ongeluk in de wasmachine deed. Dan begint de twijfel of ik helemaal terug zal lopen, via de bewegende muren, lachspiegels, ronddraaiende schijven en luchtkanonnen, of dat ik… op dat moment ben ik door de bezoeker achter me al lachend die kut-ton in geduwd. ‘Doe die scène uit Grease eens na? Haha! Lachen dit hé joh.’

Laatst sprak ik iemand die zei: ‘Ja, er is op die kermis ook zo’n spookhuis, met van die bewegende vloeren.’ Ik antwoordde opgelucht dat ze een cake walk bedoelde, maar dat ik ook van mening was dat die nog het meest te vergelijken is met een spookhuis. Alleen is de cake walk enger. Veel, veel enger.

1 ster, voor die ene lachspiegel waarin je gespierd lijkt. Die wil ik ook thuis. Ik ga even de was uit de machine halen, met knikkende knietjes.