Sommige persberichten van tegenwoordig bestaan louter uit de melding van het succes van een YouTube-filmpje. “Nederlandse band in één week honderdduizend keer bekeken.” “Filmpje van niezende panda bereikt dertig miljoen views.” Klakkeloos nemen televisieprogramma’s dergelijke prestige-getallen over, alsof er eindelijk een objectieve graadmeter voor succes is ontstaan.

Feit is dat niemand weet hoe YouTube telt hoe vaak er een filmpje is bekeken. Naar eigen zeggen houdt Google – de eigenaar van YouTube – dit geheim, omdat opheldering over het telsysteem fraude in de hand zou werken. Vroeger, in een ver verleden, tussen 2005 en 2008, werd er namelijk gewoon geteld hoe vaak de pagina met het filmpje werd geladen. Met de opmars van het succes van YouTube bleek dit systeem nogal vatbaar voor fraudeurs.

Zo is het dus eigenlijk

Ergens in 2007 sprak ik dan ook een bekende Nederlandse rapper die me toefluisterde: ‘Mijn nieuwe clip is net af. Er staan nu vijf PC’s aan de Duivendrechtse Kade automatisch de hele nacht pagina’s te refreshen.’ En inderdaad: een paar dagen later was daar het persbericht, de clip had in ongekende tijd de honderdduizend views bereikt. Welkom in de talkshows.

Om dergelijke ‘fraude’ tegen te gaan, heeft YouTube een schimmig telsysteem ingevoerd. Naar eigen zeggen veilig en niet te beïnvloeden. Gevolg is wel dat elk filmpje dat snelle aandacht krijgt eerst altijd rond de 300 views blijft steken. Volgens Google wordt de teller op dat moment expres bevroren, zodat Google de ‘views’ kan controleren om daarna de teller weer aan te zetten. Alsof je de stemmen in de politieke verkiezingen om 11.00 uur even niet meer telt, om een paar uur lang te controleren of er wel een juist potlood is gebruikt en vervolgens pas om 14.00 uur weer verder gaat met stemmen tellen.

De vraag is nu natuurlijk of de views die in de tussentijd worden gedaan wel geteld worden. Sommige internetdeskundigen zeggen van wel, anderen van niet. In het laatste geval kunnen actuele filmpjes met een korte urgentie duizenden views mislopen. Zo zagen we bijvoorbeeld het lanceerfilmpje van onze nieuwe website vorige zomer in de eerste uren na verschijning voorbijkomen op internationale marketingblogs en all over twitter. Resultaat: een dag later was het 450 keer bekeken.

Zolang YouTube-views door ouderwetse media worden gezien als belangrijk middel om succes te meten, lijkt het me vrij zinnig om Google te blijven vragen om een eerlijk en transparant telsysteem.

Deze recensie verscheen dinsdag 21 februari 2012 in verkorte versie in de  Volkskrant.

wacht eens even…

Het allerbeste wat mij kan overkomen, is voor een raadsel komen te staan waarvan ik niet meteen de oplossing zie. Hierdoor kijk ik graag naar Wie is… de Mol?, Sherlock of om het even welk ander programma waarin je veelvuldig op het verkeerde been wordt gezet. (Ik zeg nu wel om het even maar als iemand nog zo’n programma weet hoor ik het graag, ze zijn er bijna niet.) Het beste gevoel ter wereld is misschien wel het moment waarop je — al dan niet na logisch redeneren — achter De Oplossing komt.

Overigens moet deze liefhebberij niet worden verward met het houden van verrassingen, want ik haat verrassingen. Een verrassing — vooral de aangekondigde soort — is gewoon heel erg irritant. Dan krijg je namelijk een raadsel aangeboden, bijvoorbeeld een activiteit die je te wachten staat, maar dan mag je vervolgens niet je weg naar de oplossing beredeneren. ‘Want dan is het geen verrassing meer.’ De verrassing is het grootste overwaardeermechanisme dat er is. Een verrassing maakt zichzelf kapot.

deze sudoku: 1 ster

Soms probeer ik mijzelf voor de gek te houden. Dan zie ik bijvoorbeeld iets onder de bank vandaan steken, maar weet dan niet wat het is. Dit is zo’n heerlijk moment! Hoe ouder je wordt, hoe meer objecten je herkent dus het gebeurt niet zo vaak meer. Ik beweeg me dan niet (want verandering van positie zou een andere blik op het mysterieuze object kunnen werpen, waardoor ik opeens wel zie dat het een kussentje/Nintendosnoer/gebruikte zakdoek is en dat is zonde) en dan ga ik er vervolgens zo lang mogelijk naar kijken, waarbij ik mijn hersenen pijnig om te bedenen wat het zou kunnen zijn. Als ik na een minuut nog steeds niet weet wat het is, mag ik mijzelf dichter bij het object brengen, net zolang tot ik het weet.

Het zal vast wel een soort van gelukshormoon zijn dat vrijkomt bij het oplossen van raadsels. Dat moet wel, het zou in ieder geval de hoge mate van populariteit van puzzelboekjes verklaren: ze beslaan het halve tijdschriftenrek in de supermarkt! Puzzelboekjes, de vieze boekjes van het steeds meer wetende brein. Vijf sterren in ieder geval, want die zijn supermoeilijk!

Barrie

Dit is onze logeerhond Barrie. Volgens sommige vrienden ziet hij eruit als de hellehond (jullie de hellehond!), maar hij is heel lief en gehoorzaam: “Bewaak de hel, Barrie!” “Oké Joost, komt voor de bakker.”

Om Barrie wat afleiding te geven van zijn saaie bestaan in onze riante huiskamer vol hondenspeeltjes (die vorige week nog gewoon voorwerpen waren), besloten we hem te verwennen met een uitje naar het Amsterdamse Bos. Het roepen van “Amsterdamse Bos” had niet dezelfde uitwerking als vroeger “Bakkevenebos” tegen onze hond Bas – totale gekte, maar je jas aandoen en een riem pakken begrijpt elke hond. Na een kwartiertje stonden we in het Amsterdamse Bos, met een afgekloven balletje in zo’n gooi-arm.

Elke keer als ik daar ben verbaas ik me weer over hoe groot het eigenlijk is. Het lijkt een echt bos. Niet zoals het Vondelpark waar je stiekem toch de gebouwen kan zien. Een écht bos. Met van die paaltjes met zo’n gekleurd bovenkantje. Toch klopt er in het Amsterdamse Bos iets niet. Gaandeweg begon het mij op te vallen: er waren geen wandelaars. Ja, er waren genoeg mensen, maar niemand wandelde. De mensen die geen hond bij zich hadden, waren nagenoeg allemaal gekleed in een fluorescerend aerodynamisch pak en waren aan het hollen. Ie-de-reen was aan het hollen! Of nog erger: in groepsverband gekke oefeningetjes aan het doen. Mensen die niet aan het hollen waren, hadden nordic walking-stokken bij zich. Je voelt je bijkans de grootste luilak ter wereld als je niet aan het rennen bent. Toen ik een echtpaar met een kinderwagen voorbij zag lopen riep ik enthousiast: “Kijk, die mensen lopen gewoon!”

Wat zijn ze toch aan het doen? Klik voor groter, maar dan begrijp je het nog niet.

Het Amsterdamse Bos is helemaal geen bos, het is gewoon een renpark. Maar het blijft niet bij het Amsterdamse Bos: Nederland is – samen met de rest van de westerse wereld – beland in een renrage. Iedereen rent marathons, mensen gaan ervoor naar New York of Australië. Mensen laten rennend hun hond uit, of rennen met zo’n renkinderwagen naar de supermarkt. Laten we dan maar gewoon het hele werkwoord lopen schrappen: “Ik ren even naar de supermarkt om uien te halen”. Of “Hee jij daar, ren jij zomaar mijn sinaasappels te stelen?”, “O.m.g. dit rent helemaal uit de hand”, of zelfs: “Renner naar E5, schaakmat.”

Dat ene dingetje dat je altijd moet doen van je vrienden, en wat ik daarvan vind:

Aflevering zeven was de Grote Tim Show, waarvoor meteen al 4,5 sterren natuurlijk. Helaas heeft deze aflevering er wel voor gezorgd dat ik Tim nu als een dolle stier verdenk, waarschijnlijk precies wat de Wie is … de mol?-redactie voor ogen had. Maar hé, even geen Liesbeth is ook wel eens verfrissend. Een dolle stier was trouwens ook precies wat de kandidaten de berg op moesten zeulen. Maar niet voordat Hadewych over de rug van Tim de nieuwe penningmeester werd, en meteen maar even een joker kocht voor €500,-.

Al zeulend met het bizarre schoolbord vond de groep op drie plekken op de berg een woord, wat eigenlijk telkens hetzelfde woord bleek te zijn, maar dan steeds langer: stierenvechtersarena. Uit dit woord moesten ze zoveel mogelijk woorden vormen van minimaal vier letters. Deze woorden moesten met krijt op de stier worden geschreven. Gelukkig ontdekte Tim al snel dat de kop van de stier van de romp gescheiden kon worden, en was er iemand anders – voor de kijker onduidelijk – zo handig om te suggereren dat ze eerst maar eens diezelfde kop moesten gaan volschrijven. Laten we er voor het gemak en plezier nu maar even vanuit gaan dat dat óók Tim was. Deze actie had namelijk tot gevolg dat ze boven op de berg alle woorden eerst moesten overschrijven en dat kostte de pot uiteindelijk 1000 euro. Waarom niemand op het idee kwam om de krijtjes te breken en zo vier schrijfopties te creëren blijft een raadsel. Uiteindelijk verdiende de groep met deze opdracht €1000,-. Gelukkig meldde Tim ons nog even dat hij – als een echte mol – de hele weg omhoog niets had gezien.

Als enige twee overgebleven mannen moesten William en Tim nu een kamer delen. William claimde meteen het grootste bed, naar eigen zeggen omdat de mol altijd meer luxe krijgt. Tim wist daarop niet hoe snel hij naast William moest duiken. Lekker bezig, Tim!

check die spieren!

De tweede opdracht was ontzettend interessant. In een individueel voorgesprekje met Art kon de mol van tevoren aangeven wie van zijn medekandidaten niet van de brug zouden abseilen. Wij, als kijkers mochten dit gesprek natuurlijk niet zien. Of wel? Tim leek ‘Liesbeth en Anne-Marie’ te antwoorden op de vraag ‘Wie is de mol?’ van Art, maar zit Tim écht nog op twee mollen? Kan dat nog wel, zo laat in het spel? Veel waarschijnlijker zou het zijn als dat het antwoord was op de vraag ‘Wie denk jij dat er wél naar beneden gaan?’ Want deze twee personen waren precies degenen die de pot uiteindelijk 1000 euro kostten. O ja, en Tim zelf natuurlijk, die ook 500 euro uit de pot weghield door keihard schreeuwend naar beneden te gaan. Dit was tevens het hoogtepunt van de aflevering, dus daar hebben we maar even een Recensiekoning Remix van gemaakt:

Do you know Julio Iglesias?

In de laatste opdracht shinede Tim pas echt goed als mol: hij presteerde het om met het uiligste groepje kunststudenten terug te komen dat hij kon vinden, waarschijnlijk omdat hij ze bij een heel andere opleiding had opgeduikeld, tandheelkunde ofzo. Dat ze echt kunstgeschiedenis studeerden moeten we maar niet op zijn blauwe ogen geloven, want deze mensen wisten niet veel van de grote meesters van eigen bodem. Genant! En zo hield Tim nog eens €2000,- weg uit de pot. Helaas voor Tim was het hem ook niet gelukt het telefoonnummer van het leuke meisje op het zebrapad te scoren, dus als iemand haar kent? Please RT.

William moest naar huis, met twee jokers. Lekker suf, William! Liesbeth was meteen in paniek, want zij zat op dezelfde mol als hij. Aangezien we Liesbeth nu weer wel kunnen geloven, weten we dus dat ook William op Anne-Marie zat. Vol. Zonder jokers. Tim bleef over met zijn drie meisjesjokers. Misschien kan hij hun telefoonnummers wel scoren in de volgende uitzending? Op naar aflevering acht!

kijk al dat geld gaan!

hello Kitty! hellooooo Sander!

Niets is zo ontspannend als op zondagmorgen, vanuit bed, de herhaling van Camping Life kijken. Dit programma staat geheel in het teken van kamperen, maar de realiteit is dat dit bijzaak is. Het had net zo goed over het opknappen van je huis kunnen gaan (maar daar heb je Eigen Huis en Tuin voor), over klussen in wedstrijdverband (Klus je rijk) of over hoe je man weigert je huis op te knappen (Help! Mijn man is klusser!).

Camping Life is leuk omdat Sander Janson het presenteert. Hij doet dit inmiddels al negen jaar, en heeft in die jaren al verschillende co-presentatrices versleten. Eerst was er Corine, daarna kwam de onvolprezen Marit — met wie hij een aantal jaren een klein koepeltentje deelde — en nu is er dan Jessica, een nog steeds fantastische rol van Katja Schuurman. (Serieus, ik denk echt dat het Katja Schuurman is in een Jessicapak.)

Genoeg over die chicks, even terug naar Sander. Hij presenteert het programma met zoveel enthousiasme en plezier, dat ik elke week weer geloof dat kamperen echt heel tof is. Het is ook altijd mooi weer in Camping Life, en het opzetten van tenten lukt hem in één keer. Voor het programma gaan Jessica en Sander ieder afzonderlijk op stap met een gezellig kampeergezin. Het ene gezin geeft het andere dan wat opdrachten, en andersom. Meestal zijn dit uitstapjes in de trant van ‘bezoek de plaatselijke kathedraal’ of ‘ga mountainbiken op de plaatselijke mountain’, maar het is altijd hopen dat het watersport betreft. Sander is zo’n presentator, die je het liefste zijn teksten ziet doen vanaf een surf- of duikplank, hm mm.

Maar het aller- allerleukste zijn de info-items die hij samen met zijn broer maakt over de nieuwste campers, caravans en tenten. Het zijn stuk voor stuk tijdelijke woningen die je voor geen goud wilt hebben, want het heeft vaak niets meer met kamperen te maken. Gek genoeg doet het door Sander zien demonstreren van alle verstelbare douchekoppen, gesponsorde hangmatten en uitvouwbare liefdesnestjes iedereen verlangen naar de zomer. Vier sterren, minstens, anders is er vast geen zwembad.

Deze recensie verscheen op 16 februari 2012 in de Volkskrant.

Deze recensie lees je waarschijnlijk in een tabblad van een browser. Op een ander tabblad staat je Facebook open. Ga daar nu naar toe, klik op ‘berichten’ in je profiel. Dus niet op het icoontje bovenin, maar gewoon links op berichten. Daaronder staat een woord: ‘overige’. Klik daarop, lees de berichten daarin en kom dan hier weer terug.

Wat de fok?

Daar ben je weer. Wist je niet hè? Oke, veel van jullie ook wel, maar een groot deel niet. ‘Overige’ is een onbegrijpelijke submap in de krochten van je facebookpagina. Echt. Waarom bestaat dit precies? En hoeveel berichten staan daar nou eigenlijk in? Twee per maand? Ja dat zou wel een enorme belasting zijn om onmiddellijk te lezen in je inbox zelf. Godzijdank is er een verborgen mailbox aangemaakt voor mijn overige berichten.

Ik heb een communicatieneurose. Vroeger, toen ik nog een vaste telefoonlijn had, reed ik van de universiteit tussen colleges door naar huis om mijn antwoordapparaat af te luisteren. Ik lees bijna al mijn spam, omdat ik denk dat er belangrijke berichten tussen staan. Voor mij is een map als ‘overige’ dan ook onvoorstelbaar.

Het is alsof je los van je brievenbus in de voordeur nog een klein brievenbusje buiten hebt waar ‘overige’ post in terecht komt, dat je vaak vergeet te checken. Alsof je nog een extra telefoon hebt, die in een lade ligt, waar de net iets minder belangrijke telefoontjes en smsjes op binnen komen.

De map ‘overige’ krijgt van mij één ster. Ik zal om die reden een mail naar Facebook sturen, maar ik verwacht dat die terechtkomt in een overige map in de overige mailbox van een overige medewerker aan een overig bureau in een overig kantoor.

Onlangs werd ik door een expositieruimte in Den Haag gevraagd om een Duitse documentaire over een kunstenaar te ondertitelen. Dat moest ik op het gehoor doen. In de dagen dat ik op de dvd wachtte, stelde ik mij de voice-over voor als een Duitse Jeroen Overbeek. Maar daar was – letterlijk – geen sprake van.

Na een paar seconden zette een mechanisch gegil in en zag ik beelden van een man die een grote stenen kubus stond te polijsten. Er steeg een gemompel op: …ch bin… schon dran… Idee und dann hab’ ich mit … … von … … gesprochen. Dat ging nog een tijdje zo door. Met vertraagd afspelen en een koptelefoon (lees: een borrel en wat fantasie) is het toch nog redelijk goed gekomen.

Elders op deze site heb ik eens het vermoeden uitgesproken dat veel Nederlandse ondertitelaars aan het vertalen slaan in een slecht verlichte kelder waar de hele dag gabber klinkt. Dat spijt mij.

Ik ben dan ook zeer verheugd dat ik nog een kans krijg als ondertitelaar. Op hun website vraagt ontwikkelingsorganisatie Hivos om ‘de tiran te ondertitelen’: je krijgt dertig seconden van een toespraak of een interview van een tiran te zien, waarna je de gelegenheid krijgt om in te vullen wat hij heeft gezegd. Het grote voordeel is dat je de taal in kwestie niet hoeft te beheersen.

Een vlugge blik op de site leert dat Kaddafi iets te zeggen heeft over Enkhuizen, Ahmadinejad over Mariekes examen en Kim Jong-il over een drinkfeest. Hier ten burele hebben we zelf ook een poging gewaagd bij de Syrische mensenvriend Bashar al-Assad:

Het zal nog wel even duren voor er in Syrië of Iran een soortgelijke actie zal lopen onder de titel ‘ondertitel de democratisch gekozen minister-president’.

Klik hier om mee te doen. 5 sterren.

Zodra er genoeg sneeuw gevallen is om met één slepende voetbeweging voldoende sneeuw op te hopen om een bal te vormen, voel ik de drang om een sneeuwballengevecht te houden. Dan probeer ik zoveel mogelijk mensen mee naar buiten te krijgen, en als dat niet lukt ga ik alleen en bekogel ik net zo lang voorbijlopende onschuldige kinderen tot ik in een sneeuwballengevecht beland met hun ouders of in een gevecht met hun oudere broers.

Een prent uit 1400. Het schijnt dat inpeperen toen nog echt met peper gebeurde.

Het sneeuwballengevecht is een gek spel, omdat het eigenlijk geen spel is. Geef een groep kinderen een bal en ze beginnen meteen een spel met allerlei regels. Hetzelfde geldt voor knikkers, een pak kaarten of een springtouw. Het sneeuwballengevecht is meestal regelloos. Dat komt wellicht omdat, anders dan bij andere balspelen, je het gevolg van een tegentreffer fysiek ervaart.

Wat sneeuwballengooien ook uniek maakt, is het materiaal. Verzin het maar. Je hebt een materiaal waar je ballen van kunt maken, die zwaar genoeg zijn om elkaar hard mee te bekogelen. Geraakt worden is onprettig, maar niet echt gevaarlijk. De ballen vallen weer uiteen als ze iets geraakt hebben. Ik denk niet dat er een materiaal te maken is waarmee je dit kunt evenaren.

Sneeuwballengevechten zijn trouwens niet altijd regelloos: op het NK sneeuwballengevecht wordt gestreden in teams van minimaal drie personen, waarvan altijd één man en één vrouw, op een veldje van precies 6 x 15 meter. Anders dan bij trefbal kun je er niet uitgegooid worden, een NK-wedstrijd is simpelweg zes minuten oorlog, met wat kerstbomen als dekking. Een jury telt de treffers. Ik stel voor dat we een keer meedoen.

Toch  heb ik liever een spontaan amateurgevecht. Zo een die nét te lang doorgaat, met één bal die naar binnen gegooid wordt. Mocht het weer gaan sneeuwen, dan heb ik een tip:

• Maak twee sneeuwballen.
• Gooi er een onderhands met een hoge boog naar je tegenstander.
• Terwijl hij omhoog kijkt heb je ruim de tijd om hem vol te raken met je tweede bal.

Mijn buurjongetje vroeger trapte hier elke keer weer in, wat bij nader inzien best zielig was.

pas op, achter je!

Deze recensie verscheen op 14 februari 2012 in de Volkskrant.

Significant verschil: deze mensen zijn totaaaal niet hip.

Je hebt het je vast wel eens afgevraagd, in tram 3 op zondagavond. Of misschien wel toen je een kroketje ging halen bij Corner Inn op de hoek Bilderdijkstraat / Kinkerstraat. Wat is dat voor een rij uitgemergelde jongens bij de Blokker? Staan ze in de rij voor warme soep?

Het zijn homo’s. Weldra, als de deur open gaat, zullen ze een voor een een kelder binnentreden, bevattende op tien vierkante meter een bar, een rookruimte, een toilet en schermen met een soort vage softporno, the wrong kind. De biertjes kosten er naar verluidt een euro, maar gelukkig is de witte wijn en apfelkorn ook erg goedkoop. Deze kelder heet De Trut, ’s lands oudste ‘potten- en flikkerdisco’. Nu ben ik niet echt van de potten- en flikkerterminologie, maar gezien het feit dat de Trut in 1985 is opgericht vergeef ik ze dit.

De Trut is slechts geopend op zondag, wat het een halve ster kost. Fijn dat het niet op een mainstream avond is, dat wel, maar maandagochtend is gewoon mijn favoriete moment van de week en dat mis ik niet graag. Ook vervelend: er is een kans dat het vol is voor je bij de deur bent en dan moet je wachten. Lang wachten. Aangezien er nogal wat wordt voorgedrongen is die kans vrij reëel als je er niet op tijd bent, hoewel er nu een anti-voordringbeleid is: ‘Hee joh, niet voordringen.’

In de Trut zijn telefoons en camera’s verboden, naar eigen zeggen om de privacy van potten & flikkers te waarborgen. Ik denk dat de tijd van clandestien homo zijn inmiddels wel voorbij is, maar we zullen ons er maar aan houden, want voor je het weet ben je door een medewerker in je bovenarm gekrabd. Ook wel weer begrijpelijk, want er komen nog wel eens wat beroemdh… ach het is gewoon Maik de Boer en iedereen weet ook wel dat die zo gay is als een flamingo.

Beschermende kleding wordt geadviseerd in de Trut.

Het is een gezellige plek. Je komt er vaak dezelfde mensen tegen, die je viavia wel kent, waardoor er een gemoedelijke sfeer ontstaat. Wel altijd even katten tussen de jongens en de meisjes als je naar het toilet moet: de meisjes verwachten dat de jongens de urinoirs gebruiken, maar omdat de meeste homo’s aan urinaire agorafobie lijden is dat nog niet zo eenvoudig. Ook geldt er op zo’n plek geen hoffelijkheid naar vrouwen toe, aangezien de vrouwen gewoonweg sterker zijn. Voor je het weet ben je door een meisje in je bovenarm gekrabd.

Twintig minuten voor de Trut dichtgaat wordt iedereen ineens heel wanhopig en beginnen er in allerlei hoekjes jongens te zoenen. Dit is een heus fenomeen, waar volgens de wandelgangen binnenkort zelfs een 10-minute short over verschijnt. We wachten af.

Bedenk je in elk geval twee keer voordat je je naar die rij begeeft om barmhartig kroketten uit te delen: voor je het weet word je in je bovenarm gekrabd.

Eigenlijk is het altijd wachten op de nieuwe autoreverse-plaat. Dat is zo’n album dat je onverstoorbaar de hele dag door op elk punt op je koptelefoon aan en af kunt zetten, omdat alle nummers op de plaat voldoen aan je muzikale wensen. Mijn eerste plaat in die categorie was Nevermind van Nirvana. Mijn recentste De Koek van Eefje de Visser. (Eefje was trouwens vijf toen Nevermind verscheen, maar never mind.)

Afgelopen zondag stond Eefje in de grote zaal van Paradiso en lanceerde in een bijzin meteen even haar dvd genaamd ‘de DVD’. Alvast één ster voor deze titel.

De opstelling.

Ik zou ook nu al een ster willen uitdelen voor het feit dat Eefje eens een keer geen broekpak droeg, maar een rok en een bloesje. Dat is geen persoonlijke sneer; broekpakken zijn wat mij betreft een uncaught exception in de programmeercode van het leven. Eigenlijk zijn Formule 1-coureurs en boeren de enigen die een broekpak mogen dragen, maar dan heet het weer een overall.

Frank Wienk. Een foto van Lise Straatsma.

Hoe dan ook, het concert was te gek. Frank Wienk zat niet – zoals gebruikelijk bij drummers – weggewerkt aan de achterkant van het podium, maar speelde prominent rechts op alles waar geluid uit kwam: belletjes, zijkanten van trommels, een vibrafoon, de grote trom die hij van Kyteman heeft gekregen, een snaredrum opgespannen met een oud broekpak van Eefje de Visser. Hij mag zo langzamerhand toch wel de beste en creatiefste percussionist van Nederland genoemd worden. Bij dezen dan.

Bijna alle liedjes van De Koek werden gespeeld, aangevuld met enkele nieuwe (of oude?) nummers die ik niet kende. Toen Eefje aan de ballad ‘Ik dacht na’ begon, was het nog rumoerig in de grote zaal. Enkele minuten later was het volkomen stil. Best knap. Aan het einde speelde ze nog een  cover van Blondie. Dat had, ondanks dat ze het prachtig deed, van mij niet gehoeven.

Tot slot nog een compliment voor animator en motion-desinger Tom Schrooten die zorgde voor subtiele projecties van regen, vallende blaadjes en huizen. Lekker bezig Tom.

Na afloop van de show liet Eefje weten dat je met je toegangskaartje kans maakte op een privéconcert in een tuin. ‘In de zomer of lente,’ voegde ze er geruststellend aan toe. Ik hoop dat mijn kaartje wint, dan trek ik een broekpak aan.

Media:

Een Koefnoen Rapservice met Eefje erin:

Ik zet even, zo objectief mogelijk ingekort, wat uitsnedes uit de juryrapporten van de drie finalisten van het Leids Cabaret Festival op een rij.

Kandidaat A

Gedurfd. Iemand die iets te melden heeft, iemand met een statement. (…) Zijn optreden staat voor innerlijke noodzaak en relevantie. (…) Toch dienen we enkele kritische kanttekeningen te noteren. Er zitten een paar missers in de overgangen tussen diverse elementen in zijn programma, al heeft hij een handige truc paraat door dit op te lossen met changementen in de belichting en de mise en scène. (…) De opkomst van zijn broer, de gitarist met de lued, daarentegen, komt nogal uit de lucht vallen.

Kandidaat B

Deze man heeft zijn parodie op de relatieconsulent ongetwijfeld al vaak gespeeld voor uiteenlopende publieksgroepen. Met deze constatering willen we aanstippen, dat hij een aangename meligheid verspreidt, die niettemin op den duur verzandt in verzadiging. (…) De flip-over en zijn kostumering zijn dankbare en uitstekend gehanteerde rekwisieten, hoewel nogal achterhaald. Via zijn mimiek en de achteloze manier van spreken, de verontwaardigde blik en verrassende vondsten, krijgt hij de zaal mee.

Kandidaat C

Valt helemaal onder de noemer: origineel. (…) Hij kan spelen en weet door zijn acteurschap een aansprekend personage neer te zetten. Via vlagen van poëzie en literaire subtiliteit slaagt hij er in een echte voorstelling te maken. (…) omdat hij een verteller is die beelden optrekt, tempoverschillen en stiltemomenten hanteert en factoren als liefde en angst een duidelijke plek geeft. (…) De verkleding achterop het toneel levert een bizar moment op. De muziek vult weliswaar de stilte, maar doet niets met de kijker. Deze tegenstelling is net zo opmerkelijk als de kwaliteiten die hij in het voorgaande heeft getoond.

Wat lezen we hier (zie onder voor de links naar de volledige juryrapporten): kandidaat A met een onaffe voorstelling, die technisch slecht in elkaar steekt, maar ‘een boodschap’ heeft, kandidaat B met een op zich prima voorstelling, maar wat achterhaald, en kandidaat C met een échte voorstelling, verrassend, origineel en goed in elkaar, maar met één wat zwakker moment tegen het eind. We zetten jullie in de stoel van juryvoorzitter Jacques d’Ancona (groetjes aan Bulletje!) en vragen jullie te kiezen wie op basis hiervan moet winnen.

Het lijkt me duidelijk dat dit kandidaat C moet zijn. Ofwel Pepijn Schoneveld. Helaas dacht de vierkoppige jury hier anders over. Ze kozen kandidaat A, Omar Ahaddaf. Hij kan het niet geloven, de rest van Nederland ook niet. Een luid boegeroep steeg op vanuit Twitter.

Nu begrijpen we dat het Leids Cabaret Festival juist waarde hecht aan de ‘maatschappelijke boodschap’ in een voorstelling, maar hoe je het ook wendt of keert, het is ronduit ongelooflijk dat een – door de jury zelf benoemde – nagenoeg perfecte voorstelling het moet afleggen tegen een ronduit zwak optreden, vol met slappe tongue-in-cheekgrappen (“Mijn vader heeft in de bergen gestudeerd: hij is hoog opgeleid.”) en inconsequente impressies van deurwaarders. Er wordt gespeculeerd dat het een uitslag à la Nasrdin Dchar is, om in Nederland lekker het gevoel te krijgen dat we multicultureel zijn, er wordt nu zelfs gespeculeerd dat hij zijn grappen heeft gestolen. Of dat zo is laat ik buiten beschouwing. Maar deze totaal bizarre uitslag krijgt van ons 0 sterren. Ik heb het vertrouwen in Jacques verloren en ben ervoor dat de uitslagen van de miniplaybackshow allemaal nog eens goed onder de loep moeten worden genomen.

Lees de volledige juryrapporten hier:

• Pepijn Schoneveld
• Arnout van den Bossche
• Omar Ahaddaf

Vanaf vandaag is de Recensiekoning elke vrijdagmorgen te beluisteren in de Goeiemorgenshow van Qmusic. Vandaag trapte ik, vol goede moed, af met een onderwerp dat mij ter ore kwam via mijn zwager. Een onderwerp dat mij sindsdien al bescheiden succesjes heeft laten boeken bij mijn vrienden en kennissen. Luister maar snel!

Het vertrek van Marit in de vorige aflevering veroorzaakte nogal wat verwarring bij Liesbeth en Hadewych, aangezien ze op dezelfde mol zaten als zij. Tim verklapte onmiddellijk na Marits vertrek dat zij wel degelijk de testvraag had meegenomen, iets waar Frits meteen erg verbolgen over was: hij voelde zich gepiepeld! Liesbeth voelde zich op haar beurt ook enorm gepiepeld, want zij wist helemaal van geen vraag! Tim op zijn beurt baalde er ook wel van: hij wist wel van de vraag, maar niet van de klepel. Gelukkig hielp Hadewych hem meer dan nodig op weg: ‘De vraag is: hoe heet haar moeder?’ Haar moeder? Wat? Hadewych verdenkt dus een vrouw, zoveel is duidelijk. Of zou het onderdeel zijn van het rookgordijn dat over deze aflevering heen lag?

voor alle fans

De eerste opdracht was uitermate geschikt voor de boogschutters onder de kandidaten. Frits had gelukkig zoveel boogschietervaring opgedaan als docent Fundamentele Voorlichting bij de Koninklijke Marine, dat hij uiteraard het meest dichtbij de vrijstelling schoot. Op de voet gevolgd door Liesbeth, die verrassend goed schoot, voor een meisje. (Wat zeg ik nou weer.) Wie zeker niet schoot als een meisje, was Tim. Die schoot als een soort blinde kievit met een tandenstoker in zijn mond. Tim dacht natuurlijk dat het er heel stoer uit zou zien als hij een tandenstoker in zijn mond zou steken, vooral als hij dan een brandende pijl af zou schieten. En hij had gelijk, het zag er heel stoer uit. (Hoe kom ik aan deze onzin?)

Al snel bleek dat het helemaal niet zo nuttig was om als beste te schieten, mocht je de mol zijn. Dan was het beter om de kans dat het vlot in vlammen op zou gaan te verkleinen met 25% door je bij de vuurschutters te voegen. Gelukkig vatte het drijvende hooi wel vlam — dankzij een pijl van de nu onverdachte Anne-Marie — en verdiende de groep €2500,- voor de pot. Of, zoals Liesbeth enigszins verongelijkt vroeg: ‘Hebben ze geld gewonnen?’ Ze? ZE?! Lekker betrokken, Liesbeth!

Bij de tweede opdracht moest de groep een tiental lichtmasten in een verlaten ertsmijn aan zes aggregaten zien aan te sluiten. Dat dit uiteindelijk niet lukte, was niet heel verrassend, want sommigen waren op zoek naar aggergaten, aggregraten en eh, dingen. Om die dingen op aan te dingesen. O, Tim. Hadewych pieste bijna in haar broek toen ze hoorde dat er ook schutters aanwezig zouden zijn om ze te dwarsbomen. ‘Met geweren?!’ Ja, Hadewych, met geweren. Uiteindelijk lukte het haar wel om een van die gasten uit te schakelen en was dit tevens haar enige bijdrage aan deze opdracht. Liesbeth had het op de een of andere manier wéér voor elkaar gekregen om mét portofoon de opdracht te mogen verzieken. Ik weet niet precies wat het was dat ze deed, maar het zou me niets verbazen als ze het zogenaamd te korte snoer stiekem een paar keer om een struikje heeft gewikkeld, in het donker. Verder beweerde ze twee keer dat een aansluiting het echt niet deed (wat twee keer een leugen was), stuurde ze William naar verkeerde torens toe en was ze vast ook verantwoordelijk voor twee snoeren die opeens aan elkaar vastgeknoopt zaten. Ook wist ze verdacht goed hoe de choke van het aggregaat werkte, voor een meisje. (Wat zeg ik nou weer?)

Hierna volgden wat ongemakkelijke gesprekjes tussen de kandidaten, waaruit we leerden dat Anne-Marie misschien wel de mol is, en Liesbeth en Hadewych niet de mol zijn. Ervan uitgaande dat een mol waarschijnlijk niet de waarheid spreekt, valt ook hier Anne-Marie af, want haar bewering is altijd waar. Maar kijk maar even.

Bij de puzzelopdracht op het strand zagen we Liesbeth meteen weer het voortouw nemen in een poging de opdracht te laten mislukken, door een verkeerd model vis in het zand te graven. Graven. Ze werd door de gretige groep meteen aan de kant geduwd, want ze waren voornemens het dit keer goed te doen. Het lukte ze ook prima, met een apathische Liesbeth en Frits aan de zijlijn. Het leverde ze €2000,- op, wat de pot op €8100,- bracht.

arme Frits

Helaas voor Frits moest hij uiteindelijk naar huis, iets wat hem zichtbaar veel verdriet deed. Tim deed op zijn beurt heel wat makkelijker afstand van deze romance, die sinds Spanje toch al wat bekoeld was geraakt. En ik, ik hoop heel erg dat Liesbeth niet de mol is. Laat haar alsjeblieft naar huis worden gestuurd volgende week, dan hebben we weer wat te puzzelen. En laat Tim er tot het einde in blijven, dan hebben we nog wat te kijken. Maar ik vermoed dat het precies andersom zal zijn…

T I M

Eerder dit jaar begon het twaalfde seizoen van mijn lievelingsprogramma Wie is… de mol?. Omdat ik niet goed weet hoe ik mijn liefde voor het programma anders tot uitdrukking kan brengen dan door het te recenseren, is dat dan ook wat ik elke week netjes op onze website doe. Een week geleden gebeurde ons iets heuglijks: we deden een juiste voorspelling over het lot van een van de kandidaten: Marit. Direct na televisieuitzending uitten wij onze triomf dan ook hartelijk op Twitter: we told you so… #exit #marit #widm. (Waarbij we dus definitief verklapten dat Marit het spel heeft moeten verlaten.)

Dit leverde een aantal opmerkelijke reacties op: ene Kevin beet ons — ook via Twitter — toe: ‘Dudes, spoilers! Moet de aflevering nog zien.’ Jeroen vroeg ons: ‘Voortaan een spoiler alert?’, en Arlette beschuldigde ons simpelweg van een ‘spoiler ):’. Met een verkeerdomsmiley, dat dan wel.

Let wel, dit was dus ná de reguliere uitzending die door 1,6 miljoen mensen was bekeken. Ook wil ik even benadrukken dat ik, misschien wel als geen ander, weet hoe vervelend het is als je weet wie er uit het programma vliegt nog voordat je het gekeken hebt. Na het ontvangen van deze verwijtende tweets van mensen Die Het Niet Wilden Weten, heb ik dan ook één prangende vraag: Waarom log je op zo’n moment in op Twitter?

Stilte!

Het is alsof je weet dat het Nederlands voetbalelftal een belangrijke wedstrijd heeft gespeeld, die je niet hebt kunnen zien, omdat je bamihappen stond te frituren in snackbar Paradijs op de Maasstraat, waar je de hele avond angstvallig de grote flatscreen aan de muur op MTV hebt laten staan, waarna je na je werk besluit, voor je naar huis gaat om de opgenomen wedstrijd eens lekker terug te kijken, om toch even een biertje te drinken in café Loetje, samen met honderd uitzinnige oranjefans: ‘Zouden jullie allemaal even niet willen spoileren wie de wedstrijd heeft gewonnen? Ik moet hem nog kijken zo. En de wereld draait om mij.’ Eén ster, in het hele universum.

Deze recensie verscheen op 9 februari 2012 in de Volkskrant.

Er hoeft maar iets te gebeuren of mijn aandacht voor een film of serie verslapt. Zo kan iemand die zijn auto uitstapt en wegloopt zonder de deur op slot te doen er al voor zorgen dat ik liever met mijn Lego ga spelen dan die film af te kijken. Of zet ik liever muziek op als personages in een serie afspreken zonder af te spreken: ‘You wanna meet up tomorrow? Okay, see you then.’ Maar waar?! En hoe laat?!

Zo gaat het bij mij ook altijd inderdaad. Sorry, ik kan even niet verder typen wwauehdfahe. Er kwam een e-mail, vandaar.

Een nog grotere film turn-off is echter de fictieve computerinterface. Omdat filmproducenten geen sluikreclame willen of mogen maken, wordt op computers en smartphones vaak niet de standaard Windows- of Apple-omgeving getoond, maar een zelfbedachte interface, uitgedost met overdreven veel venstertjes, bewegende balkjes en langsvliegende code, of juist zeer versimpelde meldingen. (Zie afbeelding links.)

Ik heb het hier nu over de computers van nu, het heden. Series waarin gewone mensen uit het heden gebruik maken van een soort Fischerprice-besturingssysteem. Wat ze in sience-fiction doen of hoe bizar overheidssystemen op tv en in film worden weergegeven, kan me niet schelen. Dat vind ik juist vaak wel leuk om te zien.

Toen ik deze week de door mij gedownloade – eh, ik bedoel, in de winkel op een kwetsbaar draaiend schijfje gekochte – BBC-serie Sherlock keek, was ik dan ook een beetje teleurgesteld: op de laptop van dr. Watson snorde een mobiele telefoon-zoeksite, à la iCloud en Find my iPhone, maar deze variant had een kinderlijk groot kaartje en liet bij het zoeken de hele tijd een hoog piepend ratelend geluid horen. Dat geluid hoor je trouwens wel vaker in films, ook als mensen gewoon iets op het internet opzoeken of een e-mail typen: het is het oude geluid van een knorrende harde schijf, maar dan omhooggepitched naar een soort supersonisch geratel. Gelukkig maken ze dan bij Sherlock wel weer heel gaaf gebruik van sms, door de sms-berichten in beeld weer te geven, in plaats van telkens in te zoomen op merkwaardige telefoons.

Ik ben dan ook fan van series die de digitale waarheid zo min mogelijk geweld aan doen, maar die binnen de grenzen van de fictie parodieën maken. Zo zit er in een aantal comedyseries (bijvoorbeeld in How I Met Your Mother) een paar zeer geloofwaardige YouTube-klonen als de personages elkaar filmpjes laten zien. En loopt amateurdetective Veronica Mars rond met een laptop waar geen lichtgevende appel op de buitenkant prijkt, maar… een peer.

Overigens is er nog een andere frustratie: in de audionabewerking wordt door een zogenaamde ‘foley-artist’ altijd geluid toegevoegd. Zo krijgen iPhones in sommige series ineens Apple onwaardige sms-tonen of plopgeluidjes als ze worden uitgezet. Pijnlijk voor de iPhonefan. Alsof er een geluid van een lelijke eend onder een sportauto wordt gemonteerd.

Als de aarde elke dag maar opwarmt he, schatje.

Zodra er een slechte zomer of een weekje strenge vorst is, roeren de klimaatveranderingsceptici zich. Dit stuk is geen inhoudelijke verhandeling over klimaatverandering. Het is een recensie over het fenomeen dat taaltechnisch volledig misplaatst klimaatscepticisme genoemd wordt (je moet een woestijnhagedis zijn om niet in het klimaat te geloven). Volgens mij is er namelijk geen reden tot scepticisme.

Er is een klimaatverandering gaande, die groter is dan ooit gemeten. De oorzaak is volgens de overgrote meerderheid van de wetenschappers voor een groot deel te wijten aan menselijke handelen. De sceptici denken van niet; zij geloven dat het voornamelijk een natuurlijk verschijnsel is, en sommigen beweren dat de aarde zelfs afkoelt. Er zijn een hoop statistieken te vinden, en er is ook een hoop gerommeld met statistieken. Maar daar wil ik dus niet verder op ingaan. Dat doet er namelijk niet toe.

Laten we het op idee-niveau bekijken. Een minderheid van de mensheid heeft een controversieel idee. Zoals mensen die beweren dat marsmannetjes bestaan. Of de paar wetenschappers die begin zeventiende eeuw beweerden dat de zon het middelpunt van het zonnestelsel was, niet de aarde. En nu dus de klimaatveranderingsceptici. Zoals je ziet heeft niet altijd de minderheid gelijk. Maar het gaat niet om het gelijk, het gaat om de gevolgen.

Nee! Niet Zwirg3! (klik voor groter)

Wat opvalt, is helemaal rechtsonder in deze grafiek. De klimaatveranderingsceptici hebben weinig om voor te strijden, en waar ze om strijden is niet inhoudelijk, maar gaat om andere belangen. Daarbij nog opgeteld: als de klimaatverandering zoals de meerderheid denkt toch blijkt te bestaan, zijn de gevolgen natuurrampen en uitgeputte energiebronnen. Mijn berekening is dus: als je ervan uitgaat dat klimaatverandering bestaat, maak je sowieso de beste keuze. Of het nou waar is of niet. Klimaatveranderingsceptici hebben geen poot om op te staan, nul sterren.

Mijn vriendin verblijdde mij dit weekend met een mok, waarop de platenhoes staat afgebeeld van Transilvanian Hunger, het vierde album van de Noorse blackmetalband Darkthrone. Metalmerchandise is bijna altijd koddig – vanwege het onmogelijke mengsel van subversiviteit en commercie – maar deze mok is wat dit betreft wel het summum, vooral vanwege de opschudding die het album bij zijn verschijning in 1994 teweegbracht.

Op de achterkant van het album is onder meer te lezen ‘True Norwegian Black Metal’ en ‘Darkthrone is for all the evil in man’. Dat is op zich niet heel schokkend, maar onderaan staat voorts: Norsk Arisk Black Metal: Noorse arische black metal.

In een persverklaring liet de band bovendien weten dat het album ‘boven iedere kritiek verheven was’, omdat zij als enige wisten wat ware black metal inhield, en dat ‘iedereen die deze LP tracht te kritiseren om zijn overduidelijk joodse gedrag uiterst minzaam behandeld dient te worden’. De platenmaatschappij liet de band vervolgens een verontschuldiging opstellen waarin ze weinig overtuigend uitlegden dat het woord ‘joods’ in hun slang geen raciale connotatie had. (Voor de zekerheid liet Darkthrone het volgende album vergezeld gaan van de opmerking dat ze ‘zeker geen nazistische of een politieke band zijn en dat iedereen die dat nog wel denkt, tot in eeuwigheid de aars van Maria mag gaan likken’.)

Klik voor warmer

Het album is ook berucht omdat de teksten van de laatste vier nummers zijn geschreven door Count Grishnackh, een muzikant die destijds gevangen zat om kerkverbranding en de moord op Euronymous, de gitarist van Mayhem (nee, dat zijn niet hun echte namen). Het eennalaatste nummer bevat een backward message: wie de laatste seconden van ‘As Flittermice As Satans Spys’ achterstevoren afspeelt, hoort: ‘In the name of God, let the churches burn.’

Muzikaal gezien bevalt Transilvanian Hunger me ook niet heel erg. Eigenlijk gaat er niet veel verloren als je het hele album achterstevoren afspeelt. Maar ik ben bijzonder blij met de mok, want de hoes is fantastisch. Op de onderkant staat deze aandoenlijke tekst:

© Darkthrone 2009
Safe for normal dishwasher use. Microwave safe. Made in China.

Gelukkig is Darkthrone inmiddels niet alleen voor all the evil, maar ook voor all the coffee in man. True Brazilian Black Coffee. Mugs up!

Deze recensie verscheen op 7 februari 2012 in de Volkskrant.

Vroeger deden wij onze inkopen bij buurtsuper 4=6. Hun naam was afgeleid van het feit dat je zegeltjes kon sparen: je kocht de zegeltjes bij je boodschappen. Voor een volle spaarkaart had je dan uiteindelijk vier gulden betaald, maar bij inlevering kreeg je zes gulden contant uit de kassa. Zie hier een briljante grap, uitgehaald door meneer De Jong uit Ammerstol.

Goed, daar gaat het helemaal niet over. Het gaat over IP adressen: de telefoonnummers van het internet. Net als bij telefoonnummers zijn IP adressen verdeeld in groepen (kengetallen) en specifieke nummers. En net als bij telefoonnummers hebben niet alle computers een eigen telefoonnummer, maar moet je vaak een nummer bellen en dan doorverbonden worden: veel kantoren en scholen hebben één openbaar adres, waar allemaal computers zich achter verschuilen. Maar weten jullie nog dat we in 1995 allemaal een tiencijferig nummer kregen? (Jij niet, Gabriel Tonelissen, jij was toen zeven.) Dat gebeurde onder andere omdat de nummers aan het opraken waren.

Hetzelfde gebeurt op het internet. Nagenoeg een jaar geleden, op 3 februari 2011, is het laatste IP-blok ter wereld uitgegeven (het laatste kengetal). En men verwacht dat het ‘ergens tussen 2011 en 2015′ helemaal gedaan gaat zijn. Maar geen nood. Al sinds 1996 zijn knappe koppen bezig met een nieuw IP-systeem, waarbij er maar liefst 340 sextiljard adressen kunnen worden gebruikt. (Dit zijn meer adressen dan blabla in het universum of zo’n soort sneeuwkloon. In elk geval erg veel.)

Dit nieuwe systeem gaat door het leven onder de creatieve naam IP, versie 6. IP, versie 1 was denk ik eenzelfde soort systeem als met telefoonnummers in de begindagen van de telefoon: ’1: Linus Torvalds, 2: Steve Jobs, 3: Harry Mulisch.’ Inmiddels zitten wij nu op versie vier en wachten we met smart op versie zes. Versie vijf is overgeslagen. Dat was een experiment, maar allerlei gemuteerde apen waren uit hun kooi ontsnapt en hadden de medewerkers gruwelijk omgebracht, dus dat hele laboratorium is tot ontploffing gebracht. Tragisch. Versie zes dus.

Omdat er in versie zes zoveel adressen beschikbaar raken, hoeven kantoren en scholen zich niet allemaal achter één adres te verschuilen. Elke computer kan dus daadwerkelijk zijn eigen unieke adres krijgen, met als gevolg dat er directe verbindingen tussen computers kunnen worden gelegd. Het zal veel makkelijker worden om vanaf je werk direct op de computer in je woonkamer in te loggen, of een pak melk te bestellen op je koelkast-van-de-toekomst. Nu is dat nog allemaal ingewikkeld met firewalls en systeembeheerders. Een gevolg van zoveel adressen is wel dat de adressen gruwelijk lang kunnen worden, hoewel ze daar ook iets op bedacht hebben. Je kunt ze namelijk verkorten door de nullen weg te halen. “Ons IP-adres is 2001:2353:0000:0000:0000:0000:0000:57ab, maar we noemen hem 2001:2353::::::57ab.”

IP versies 4, 5 en 6 vergeleken. Klik voor gruwelijker.

Maar wat schetst ieders verbazing? Hoewel bijna alle computers al geruime tijd IPv6 ondersteunen (jaja, zelfs Windows, die waren zelfs al heel vroeg daarmee) wordt IPv6 nog nauwelijks gebruikt. In oktober van vorig jaar was nog maar 12% van het hele internet in staat om over te schakelen naar IPv6. Wat blijkt: terwijl in westerse landen de uitgedeelde (ruime) IP-blokken lang niet allemaal gebruikt worden door bedrijven, moet de rest van de wereld het doen met de schamele restjes. Mede hierdoor is er in de westerse wereld geen grote noodzaak en wordt er weinig aandacht aan geschonken. Klinkt bekend? Inderdaad, precies wat er met voedselschaarste in Afrika aan de hand is. Maar pas op, straks hebben we in 2015 wel vliegende auto’s, maar geen internet meer om die online te bestellen. In elk geval 4(=6) sterren voor IPv6.

Heden gebeurde mij het volgende:

1. Joost:(16.54u) Goedemiddag, ik kom voor een inschrijving.
2. Kimberley van Kattenberg:Maar meneer, wij gaan sluiten (kijkt mij ongelovig aan).
3. Joost:Ja precies, jullie gáán sluiten, maar jullie zijn nog niet gesloten.
4. KvK:Ja maar een inschrijving duurt minstens een half uur.
5. Joost:Dat hoeft van mij niet hoor. Het had ook online gemogen, maar van jullie moet ik hier zijn.
6. KvK:Het staat allemaal op onze website, we gaan om 17.00 uur dicht.
7. Joost:Staat daar ook: ‘Pas op, voor een inschrijving dient U zich uiterlijk om 16.30 uur bij Kimberley te melden’?
8. KvK:Dat weet ik niet.
9. Joost:Nee, dat staat daar niet. (Loopt boos weg)
10. KvK:Meneer, U kunt niet meer naar buiten, de deur is al dicht.

Wat denkt ze dat ik kom doen? Wat precies zou je kunnen doen in twee minuten bij de Kamer van Koophandel? En waarom mag ik niet meer naar buiten?!

September, 2011:

1. Joost:(17.45 uur) Hallo, ik kom mijn auto wassen.
2. Dame van Loog autowasstraat:Helaas, we zijn gesloten.
3. Joost:Ja maar jullie sluiten volgens de website om 18.00 uur.
4. Dame van Loog autowasstraat:Ja, maar de deur gaat al om 17.45 uur dicht.

Het meisje van de Coffee Company antwoordde op mijn vraag hoe zij met sluitingstijden omging: ‘Ja het hangt helemaal van mijn bui af.’ Beste Kamer van Koophandel, beste Loog autowasstraat, beste andere bedrijven die zich aan subjectieve openingstijden schuldig maken. Zet dan gewoon op jullie site:

OPENINGSTIJDEN

Vanaf wanneer Kimberley haar koffietje op heeft en de lichten heeft aangezet (rond 8.30 uur ongeveer) tot wanneer Kimberley er even geen puf meer in heeft (ergens tussen 14.00 uur en 17.00 uur).