Vlak na het eten kieperde ik een glas wijn over mijn computer. Het was gelukkig mijn tweede van de avond (dat ik dronk, bedoel ik), dus ik bezat nog voldoende tegenwoordigheid van geest om alle wijn binnen een seconde op te deppen met tissues terwijl ik de laptop ondersteboven draaide en hem tegelijk uitzette. Als er vloeistoffen mijn digitale leven bedreigen ben ik tot grote dingen in staat, zoveel is wel duidelijk.

De computer moest – dat weet iedereen die zoiets wel eens meegemaakt heeft – beter maar even een nachtje uit blijven staan, ondersteboven, om kortsluiting op het moederbord te voorkomen. ‘Ik ga een horrorfilm kijken,’ zei ik tegen RuSt, in een poging de zojuist opgebouwde adrenaline een uitweg te geven.

Ik bladerde door de horrorlijst van mijn televisieaanbieder. Dit kostte ongeveer een uur, want: de film mocht niet te sadistisch zijn (dus niet met bijvoorbeeld een man die er genoegen in schept mensen te martelen/op te eten terwijl ze nog leven/met de monden aan de anussen van andere mensen vast te naaien) en niet te onwaarschijnlijk (dus niet met bijvoorbeeld een meisje dat bezeten raakt door een huis/spiegelbeeld/antieke doos met Hebreeuwse inscripties en zonder opening).

Ik overwoog even voor een klassieker te gaan, Nightmare on Elm Street ofzo, maar liet me op het laatste moment door een vriend overhalen om The Possession te gaan kijken, een horrorfilm van vorig jaar. De titel gaf het op zich al een beetje weg, maar toch zat ik even later te kijken naar een meisje dat bezeten raakte door een antieke doos met Hebreeuwse inscripties en zonder opening.

Op slechts één moment in de film (de vader las het apathische kind voor uit een Hebreeuwse tekst, die nogal onverwacht uit zijn handen vloog richting de muur) voelde ik het lekkere griezelgevoel waar ik naar op zoek was, de rest van de film was prut. Ik ben dus naarstig op zoek naar goede horrorfilms en waterdichte apparatuur. Tot die tijd: drie sterren.

Overigens doet mijn computer het weer, ik heb er deze recensie op getikt.

Ik dacht dat het dieptepunt werd bereikt toen er op 4 mei excuses werden aangeboden voor het versturen van tweets tijdens de dodenherdenking. De automatische reclame-tweets van bedrijven als Bol.com en National Geographic werden niet gewaardeerd. ‘Ongevoelig’ en ‘verkeerd moment’ en ‘respectloos,’ volgens de collectieve Twitter-moraal van de massa. De grote vraag is natuurlijk: waarom kijk je op Twitter als je doden zit te herdenken? En als je die tweets pas later zag: wat maakt het je dan nog uit? Dan ben je al ‘klaar’ met herdenken.

@martijnbergmann Onze welgemeende excuses! Wij gaan uitzoeken hoe dit heeft kunnen gebeuren. Groet, bol.com

— bol.com (@bol_com) 4 mei 2013

Blijkbaar is het pas echt stil als er ook nergens tekst te lezen is. Tekst is herrie. Letters zijn klanken. Stoort Martijn Bergmann zich in de trein ook zo aan het bordje met het lawaaierige woord ‘stiltecoupe’? En waarom – als geschreven taal ook strookt met ‘stilte’ – las ik gisteren tijdens de persconferentie over de vondst van twee lichamen dan overal ‘Even stil…’ en ‘…’ en ‘Ik heb hier geen woorden voor.’ Kennelijk wel, want dat waren er al zes.

Eigenlijk bezondig ik me aan iets waar ik het juist over wil hebben, namelijk: mensen de maat nemen op Twitter. Hoe men individueel emotie uit op kanalen als Twitter is hun eigen zaak. Dat gaat mij niks aan. Twitter is een kroeg waar het altijd druk is en waar je wel of niet binnen kunt lopen. Als je besluit om dat wel te doen en je opent je tijdlijn, mag je alles verwachten. Ook reclametweets van grote bedrijven (JE VOLGT EEN BEDRIJF!!) en berichten van mensen die met heel andere dingen bezig zijn. Ontvolgen is de enige optie.

Het absolute dieptepunt kwam gisteren, toen de charmante Alexander Klöpping enkele minuten na de persconferentie een tweet plaatste over een zelfrijdende Mercedes. Dat mocht niet en gelukkig werd hem dat al snel duidelijk gemaakt:

En Klöpping leeft in zn eigen wereld RT@alexandernl: Mercedes brengt dit jaar soort-van-zelfrijzende auto op de markt nytimes.com/2013/05/19/aut…

— Aart Lensink (@AartLensink) 19 mei 2013

Ik had de tien Twitter Geboden niet goed gelezen, maar nu weet ik het: tijdens een persconferentie over dode mensen mag je geen andere dingen twitteren. Gelukkig is daar Aart Lensink, die Alexander daar even op wijst. Sterker nog: Aart zag zelfs een kwaadaardig patroon bij de journalist:

@jbartelds @alexandernl Ik zie een patroon. Bij persco over Friso kwam zn nieuwe Apple binnen. Ieder z’n meug.

— Aart Lensink (@AartLensink) 19 mei 2013

Wie een overzicht wil van de begane Twitter-zonden van prominente twitteraars, richt zich tot Aart Lensink. Hij houdt kennelijk lijsten bij. Gelukkig gaat hij zelf heel respectvol met de materie om. Zo plaatste Aart – kijkcijferanalist – zelf vanmorgen vroeg een heel zuiver en verantwoorde tweet:

Extra Journaal om 23.00 uur over de broertjes trok 2.824.000 kijkers.

— Aart Lensink (@AartLensink) 20 mei 2013

Over een week wordt in Den Haag het nationaal kampioenschap grunten gehouden. Grunten is de meest voorkomende zangvorm in het deathmetalgenre. Over death metal heb ik vaak horen zeggen: ‘Ik vind de muziek wel mooi, maar de zang niet.’ Dat is een leugen, want als je vervolgens geen death metal maar thrash of heavy metal opzet, dan hoor je: ‘Ik vind de zang wel mooi, maar de muziek niet.’ Zeg dan dat je niet van metal houdt, zodat ik meteen je hoofd met een bijl kan inslaan om de inhoud van je hersenpan op te slobberen.

Het NK Grunten is aan zijn zesde editie toe. Het bestaat uit twee rondes. In de eerste ronde zingen de deelnemers naar eigen inzicht één minuut a capella. In de tweede ronde zingen ze onder begeleiding van een band één nummer – de organisatie heeft enkele weken geleden de vijf nummers bekendgemaakt waaruit ze kunnen kiezen.

Bij de vorige editie behoorde ‘Beat It’ van Michael Jackson nog tot de opties – toen een populaire keuze. Dit jaar gaat het alleen maar om metalnummers (van Slayer, Pantera, Sepultura, Amon Amarth en Asphyx). Misschien is het een idee om volgend jaar Tom Waits in het rijtje op te nemen:

Net als headbangen vraagt grunten techniek en oefening. Wie maar wat aanbrult, loopt het gevaar zijn of haar gezondheid te schaden. Een van de slachtoffers was bijvoorbeeld Angela Grossow, de zangeres van Arch Enemy, die poliepen op haar stembanden ontwikkelde door ongeïnformeerd te grunten.

Het schijnt dat het vanuit je middenrif moet komen, het liefst zonder gebruikmaking van je longen. De jury op het NK beschikt dan ook over medische instrumenten als een decibelmeter en een spectrumanalyser om de prestaties van de kandidaten te beoordelen. Het is niet meer mogelijk om je voor deelname op te geven, maar het bezoek aan dit kampioenschap is gratis. De beste grunter wint studiotijd, geld en – ik ben heel benieuwd hoe die eruitziet – de Bloedbokaal.

Mijn werk bestaat hoofdzakelijk uit het intypen van allerlei codes op een zwart scherm. Daarentegen zijn mijn vrienden extreem beroemde artiesten. We hebben een stilzwijgende afspraak dat ik kom kijken als er een opvoering van ’t een of ’t ander is, en dat zij af en toe gapen als ze mij per ongeluk aan het werk zien.

Bij die optredens gaat er maar één ding door mijn hoofd: laat het in godsnaam goed zijn, want ik moet straks in de foyer zeggen wat ik ervan vond. Als het goed is kun je oprecht zeggen dat je het ‘heel, heel erg leuk’ vond. Was het niet zo goed, dan wacht er een naar gesprekje. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je de artiest een slecht gevoel geeft, meteen na het optreden.

In mijn vakgebied bestaat dit probleem niet. Daar wordt met gevoel weinig rekening gehouden en is het prima om opgeleverd werk meteen kritisch te beoordelen: ‘Ah ja, goed, maar kun je ook maken dat als ik hier druk, ik de totalen te zien krijg?’ Vergelijk: ‘Ja heel goede cabaretshow, maar kun je ook maken dat ik bij dat ene grapje over Knightrider wél moet lachen?’

Wat je in elk geval niet moet doen, aldus een goede vriend en superbekende cabaretier, is vragen wat ze er zelf van vonden. Dat staat gelijk aan: ‘Het was enorm slecht, vond je zelf toch ook?’ Hij heeft voor zichzelf dan ook besloten om mensen gewoon altijd maar te feliciteren. Het verdient in elk geval de aandacht om van te voren even te kijken of je makkelijk via de wc het pand uit kunt vluchten.

Andere optie: inhoudelijk op het werk ingaan. Ik was laatst bij de première van een korte film. Een heel korte film. (Die film was zo kort, dat ’ie misschien wel een hulpje kan gaan spelen in Fort Boyard.) Ongeveer de helft van de film was een seksscène met een goede vriend, die in de zaal naast me zat. Na afloop tikte ik hem bemoedigend op zijn knie: ‘Hee joh, nou goed hoor hee. Echt een hoogtepunt.’

Deze recensie verscheen op 15 mei 2013 in de Volkskrant.

Bij het kijken naar kinderprogramma’s of het luisteren naar muziek hoor ik mezelf vaak zeggen: ‘Zet even iets anders aan, hier lusten de honden geen brood van van’. M’n zoon en dochter reageren dan steevast moet onbegrip en daarna zwaar teleurgesteld, want het was zo leuk waar ze naar keken. Dvd’s die dezelfde soort gevoelens opwekken raken in ons huis opvallend vaak zoek. Vooral Dora, Diego en Garfield de 3D-film zijn nagenoeg altijd onvindbaar.

'Oh ga straks echt m'n examen falen , ik krijg met zekerheid een F' (©Nickelodeon)

Het lijkt een klassiek geval van ouder versus kind. De ouder die zijn goede smaak wil opleggen aan het kind. Zodat het niet verpest wordt door onchristelijke films en nozem-muziek. Ik ben best streng. Ik laat mijn kinderen liever niet naar K3 luisteren, zet eigenlijk alles van Studio100 af. Junior Songfestival komt er niet in. Nijntje de serie niet. Slecht gemaakte japansige tekenfilmseries. 3D-films van amateurs. Alle nagesynchoniseerde soaps op Nickelodeon en Disney Channel. En vooral Dirk Scheele niet. En ook gaan we niet naar die meezingconcerten van Kabouter Plop of eerdergenoemde Scheele.

WAARSCHUWING! VAN HET VOLGENDE KUNNEN JE OGEN GAAN BLOEDEN EN OREN EXPLODEREN!

Als ik dit aan een andere ouder vertel, zegt die altijd: ‘De kinderen vinden het zo leuk’, of  ‘ze doen alles mee en genieten er zo van!’ Dat is waar. Maar dat is dus geen argument. Kinderen vinden stroop smeren op de muren van je schoonouders leuk. Kinderen vinden elke dag plopkoeken en patatje Joppiechips als avondeten het allerlekkerste. Kinderen vinden elkaar heel hard laten struikelen hilarisch en kinderen vinden het kuikentje Piep een dag lang op repeat leuk. Van dit alles genieten ze. Laat ze dat doen en ze hebben de dag van hun leven. ‘Meneer, uw kind plast tegen mijn been’ ‘— ja, dat vindt hij zó leuk!’

Ik heb een paar zinnen in mijn hoofd zitten. Is het goed gemaakt? Krijgen ze er niet al te erge nachtmerries van (waar ik gebroken nachten door heb)? Denken ze er potentieel later met positieve nostalgische gevoelens aan terug? En de belangrijkste: vind ik het zelf leuk? Want ik moet het soms honderd keer half meekijken en -luisteren, dus ik wil ook wat. En ik ben de baas.

Niet lang geleden bespraken we het cheerleadereffect. Dat effect treedt op wanneer er een groep meisjes tegelijk ergens verschijnt of met z’n vijven op een foto staat en je in één oogopslag denkt: wauw, dat is een groep heel knappe vrouwen. Pas als je ze één voor één bekijkt zie je dat ze eigenlijk allemaal niet zo heel erg bijzonder zijn, niet per se aantrekkelijk, of zelfs lelijk. Dat heet het cheerleadereffect, omdat het vooral vaak voorkomt bij groepen cheerleaders.

Een even verontrustend effect van deze tijd is het avatar-effect. Dat speelt zich af op sociale netwerkdiensten als Twitter, Facebook of Reckon. Je scrollt wat door je tijdlijn of door je activiteiten overzicht en ineens denk je: wow, wie ís die chick die mij een mention stuurt? Zij is superknap. Haar avatar laat duidelijk een wulpse dame zien. Dan klik je op de foto, wacht een paar seconden – want je 3G is net uitgevallen omdat je in een rijdende trein zit (fix dat eens!) – en als haar foto uiteindelijk groot verschijnt is het een oudere vrouw met een zuur bekje en pluizig haar. Of een dellerige scholier met vlekken, een beugel en grote oorbellen. Of een man.

Bovenstaande menstypes zijn natuurlijk niet gediskwalificeerd van het gebruik van Twitter, Facebook of Reckon, zoals onaantrekkelijke cheerleaders ook gewoon bestaansrecht hebben, maar het is toch opmerkelijk hoe vaak ik me in de luren laat leggen door de hoop op een knap gezichtje. Het lijkt me een zinvol wetenschappelijk vraagstuk om eens uit te zoeken hoe het komt dat het verkleinen van een hoofd lustopwekkend werkt. Een voorschot: rimpels verdwijnen, puisten vervagen en een kapsel wordt één compacte massa haar.

Het ergste voorbeeld van het avatar-effect dat ik ooit heb meegemaakt, was toen ik een aantal seconden in de veronderstelling verkeerde dat ik een foto van een knappe vrouw aanklikte en uiteindelijk in volle verbazing zat te kijken naar een enthousiaste Border Collie met lange haren. Ik heb een uur onder de douche zitten huilen.

ieks

Tot de mensen die ik niet vertrouw behoren degenen die de frase ‘als mens’ gebruiken. Die uitdrukking is in de eerste plaats nogal tautologisch. Papegaaien niet te na gesproken, zijn het altijd mensen die zinnen bezigen als: ‘Als mens vind ik dat een slecht idee.’ Je kunt ook zeggen: ‘Ik vind het een slecht idee’, maar dat slaat natuurlijk nergens op, want het is goed mogelijk dat de andere mensen denken dat je een nagelschaartje of een schildpad bent en niet een mens.

Je kunt de vraag opwerpen dat het niet helemaal duidelijk is wat een mens precies is, maar dat wil ik hier buiten beschouwing laten. Want zelfs Plato, toch geen volledig warhoofd, ging op dit punt aanvankelijk de mist in toen hij de mens definieerde als een ‘veerloze tweevoeter’. Zijn collega Diogenes kwam vervolgens met een geplukte haan aanzetten en zei: ‘Zie hier Plato’s mens!’ (Plato redde zich eruit door aan zijn definitie toe te voegen ‘met brede nagels’.) Laten we dus voor het gemak aannemen dat je met een mens aan het praten bent wanneer hij zegt: ‘Als mens vind ik dat een slecht idee.’

Maar zo’n zin heeft vaak een vervolg die de ontkenning bevat van de eerder ingenomen stellingname. Die mens, die iets een slecht idee vindt, vindt datzelfde idee opeens wél een goed idee, maar hij is dan niet langer een mens maar iets heel anders. Een voorbeeld dat mij onlangs ter ore kwam: ‘Als mens vind ik dat een slecht idee, maar als ambtenaar ga ik er volledig in mee.’ Wat dat idee was, weet ik niet meer. Het zal ongetwijfeld een slecht idee zijn geweest, want de meeste ambtenaren zijn mensen.

Dat appelleren aan mens-zijn of menselijkheid heeft iets onsmakelijks, vind ik. Wie dat inroept, doet denken aan iemand die alleen op een eiland leeft en zegt dat daar geen misdaden worden gepleegd. Het is inhoudsloos geweten, verzet zonder gevaar, verantwoordelijkheid die niets kost. Van zulk soort ethische zelfverschansing moeten we af, en dat zeg ik niet als mens, maar als onderdaan en langslaper en vooral als allegorist en kaasschaafgebruiker.

De oude Grieken kenden het uitroepteken niet. Misschien dat ze daarom te boek staan als de uitvinders van de beschaving. Ik ontving deze week een uitnodiging voor de jaarlijkse familiedag!!! in juni, en als ik zo’n rijtje uitroeptekens zie, moet ik weer denken aan een ziekenhuisbezoek van enige jaren terug.

Een van de zusters had nagelaten het elektronische scherm uit te zetten waarop te zien was welke mensen op de spoedeisende hulp waren opgenomen. Op kamer 6 lag iemand die aan ‘algehele malaise’ leed en aan de zorgen van dokter Bakker was toevertrouwd, want ook hun kwalen en de dienstdoende artsen werden vermeld.

‘Zo kan ik het ook,’ zei ik tegen mijn vader, ‘ik bedoel, studeer je daar tien jaar voor? Om de diagnose “algehele malaise” te kunnen stellen? Dat hebben we allemaal.’
‘Geen grapjes jongen, ik heb nergens lucht voor,’ zei hij met piepende stem.
‘Dat klopt,’ zei ik grimmig, ‘want het staat er: “Kamer 3: Gustav Zimmermann. Ernstige kortademigheid”. Je bent dus in goede handen. Hoewel…’ Ik keek weer naar het scherm. ‘Een van de internisten hier heet Kwakkel.’ Hij glimlachte. Ik ging naast hem zitten en pakte zijn hand. Dat die internist Kwakkel heette, zou niemand ooit geloven.

In gezelschap van een zuster kwam mijn moeder binnen. ‘Dag meneer Zimmermann, u wordt over een kwartier per ambulance naar de andere locatie van het ziekenhuis gebracht, waar het vocht achter uw longen zal worden weggehaald.’ Hij knikte. Ik stond op en gaf mijn moeder een zoen. Ze liep naar mijn vader toe. De zuster deed het scherm uit.

Terwijl we vanuit het centrum naar het westen van Zwolle reden, piekerde ik over de aandoening van een andere patiënt: ‘Suf sloom MDL ESBL!!!!!’ Ik heb nooit durven opzoeken wat dat betekent – waar kun je nog terecht als een arts niet minder dan vijf uitroeptekens gebruikt?

Ik ga mij in een toonloze e-mail nog aanmelden voor de familiedag. Mijn vader is er niet bij.

Deze recensie verscheen op 8 mei 2013 in de Volkskrant.

Tijdens ons verblijf op Texel ben ik al tientallen keren over een bruggetje gelopen, op de heide, waar de Schotse Hooglanders Martine schrik aanjagen. Gewoon een bruggetje. Totdat we er vorige week wat mensen zagen rondneuzen. Alsof ze hun lenzen kwijt waren. Eén had een iPhone vast, vlak in zijn hand. Digitaal speurzoeken, dacht ik, dat is leuk, moet ik eens opzoeken.

Ik vond lenzenkopen.nl, en geocaching.com, waar ik al eens vaag van gehoord had. Schatgraven op gps-locaties. Bestaat al meer dan tien jaar, over de hele wereld liggen caches verstopt. Ook in de buurt van ons bruggetje. De caches variëren in grootte van een klein kokertje tot een kistje. Als je er een vindt schrijf je je naam op in een logboekje in de cache en in de app^[1], in grotere zitten soms kleine cadeautjes waarvan je er een mag pakken als je er ook iets van gelijke of grotere waarde terugstopt. Of lekker laten zitten want het is vaak van die plastic surprise-ei rommel.

We hadden er al snel vier, en waren verslaafd. Zoeken, schichtig rondkijken, schrijven en weer terugstoppen. In de logboekjes las ik dat veel van de caches dezelfde dag nog gevonden waren. Opeens was iedereen verdacht. Bij ons bruggetje zagen we nóg iemand rondkijken. We vonden een kistje, en bij het terugleggen zagen we een vader met zoon een extra rondje fietsen om ons niet te storen. In zijn hand een iPhone.

op deze foto is een cache te zien, echt waar. Een zichtbare schat, maar onzichtbaar voor iedereen die niet zoekt.

Er ligt nu opeens een nieuwe laag over mijn wereld. Over al mijn bekende plekken. In een straal van een of twee kilometer ligt overal wel wat verstopt. En ik heb dat nooit geweten, maar nu is het juist zo duidelijk. Mijn schoonmoeder begint erover, ik merk locaties op die in in de app gezien heb, ik zie mensen zoeken, ik hoorde een zwerver ‘geocachen’ fluisteren.

Heel nederland ligt vol, maar ook in de rest van de wereld is overal wel wat verstopt.

Nog nooit heb ik zo helder gevoeld dat dingen volstrekt onzichtbaar zijn als je er niet op let. En extreem zichtbaar als je er wel op let. Geocachen is gaaf. Er zijn ook nog raadselcaches en multiple(speurtocht)-caches, trackables, , duikcaches, klimcaches, en nog veel meer extra’s voor de pro’s. En dan heb ik nog niet eens geprobeerd om er zelf een te verstoppen. Misschien over een tijdje een tweede recensie.

Gordons Law is simpel.

Naarmate de samenwerking met zanger Gordon Heuckeroth langer duurt, nadert de waarschijnlijkheid van een conflict met verbaal geweld in de media en/of juridische stappen 100%.

Niet te verwarren met Paays Law, waarbij de tijd wordt uitgezet tegen de kans op seks.

Wie de roemruchte carrière van Gordon een beetje volgt, kan moeilijk om één aspect heen: ruzie. Overal waar Gordon samenwerkt, eindigt deze samenwerking in een strijd, niet zelden uitgevochten op tv of radio. Hier de top-10 van de meest spraakmakende ruzies van Gordon van de afgelopen jaren.

1. Tineke de Nooij
Gordon scheldt Tineke de Nooij uit voor ‘Takketrol’, nadat zij not amused was over het feit dat Gordon zich negatief had uitgelaten over Zuid-Afrika, waar hij een villa bezat. Tineke noemde Gordon een ‘pathologisch leugenaar’ en ‘een over het paard getilde zanger’, waarop Gordon zijn Takketrol van stal haalde. Al eerder onthulde Shownieuws trouwens dat de ‘villa’ van Gordon in Zuid-Afrika eigenlijk een flatje was. De ruzie lijkt momenteel te zijn bijgelegd.
Scheldwoord: Takketrol!

2. Marc van der Linden
Gordon beschuldigt zijn voormalige vriend en koningshuisdeskundige Marc van der Linden van het versieren van hun gezamenlijke goede vriend Hidde. Marc plaatste volgens Gordon een artikel met een compromitterende foto in Weekend, waarop Marc en Hidde zoenend te zien zijn. Hierdoor liep de relatie die Hidde had met Vivan Reijs op de klippen. Daarop zet Gordon vakantiefoto’s van Marc op zijn facebook en noemt hij Marc ‘beroepsrat’ en zijn ‘dikke’ vriend.
Scheldwoord: Beroepsrat!

3. Ruby Wax
Gordon en talkshowhost en comediènne Ruby Wax krijgen ruzie tijdens de opnames van het programma Ruby Wax Goes Dutch. De onenigheid in een Larens restaurant loopt zelfs zo hoog op dat de draaidag moet worden beëindigd. Volgens Gordon barstte de bom toen Ruby zou hebben geroepen dat hij niet interessant genoeg was voor een aflevering van 45 minuten. ‘Ik heb mijn microfoontje afgerukt, die in haar smoel gegooid en gezegd: Fuck you!’ aldus de immer beheerste zanger.
Scheldwoord: Fuck you!

4. L.A. the Voices
Gordon stapte onlangs uit zijn eigen bandje L.A. the Voices, de hit van de VVD-overwinningsbijeenkomst, maar wil een percentage ontvangen over de optredens die de groep zonder hem gaat doen. Dit ontaardt in een conflict waar de rechter aan te pas moet komen. Gordon noemt zichzelf ‘gebroken’ nadat het juridische conflict tussen hem en L.A. The Voices onoplosbaar lijkt. In een open brief laat de zanger weten dat hij de onenigheden graag had willen uitspreken, maar dat hij nu niets anders kan doen dan zijn standpunt via de pers te verspreiden. ‘Mijn advocaat had hen tot vrijdagmiddag vier uur gegeven. Ik wilde alles in der minne schikken. Maar hun raadsman zei dat hij op een terrasje zat en hen niet kon bereiken,’ aldus de zanger in De Telegraaf. Wat Mark Rutte van het voorval vindt is onbekend.

5. John de Mol.
Een filmversie van het programma Joling en Gordon over de vloer dat Gordon wilde maken met zijn goede vriend (wait for it) Gerard Joling ontaardt in een ruzie met John de Mol, die het format van het tv-programma bezit en dus wil delen in de rechten. John kondigt aan dat hij juridische stappen wil ondernemen. In eerste instantie lijkt dit conflict zich achter de schermen af te spelen, maar daar komt verandering in als Gerard Joling op 3FM aan Giel Beelen verklapt dat Gordon en John ruzie hebben.

6. Joling apart
Tijdens de uitzending van RTL Boulevard dezelfde avond komt Gordon erachter dat Gerard Joling bij 3FM uit de school is geklapt over de ruzie tussen Gordon en John de Mol (5). Gordon is not amused. Nog geen minuut later wordt Joling live in de studio uitgescholden voor ‘valse hond.’
Scheldwoord: Valse hond

7. Irene Moors
Tijdens een uitzending van Life and Cooking stelt Irene Moors een vraag over zijn ruzie met Gerard Joling. Hier is Gordon niet van gediend en hij verlaat tijdens een sterblok het programma. Oorspronkelijk zou ook dit alles achter de schermen zijn opgelost, ware het niet dat iemand uit het studiopubliek de boel doorspeelt aan de media.

8. Ali B.
Gordon loopt weg in een uitzending van X-factor nadat Ali B een afwijkende mening over een kandidate had gegeven. Gordon staat op en verdwijnt een lift in, waar hij nog uitroept: ‘Ben je nou helemaal gek geworden? Het is hij eruit of ik eruit.’ Even later willen de twee het voorval zonder camera’s uitpraten.

9. Eric van Tijn
Gordon is live op televisie boos op medejurylid Eric van Tijn omdat zijn kandidaat Hester in Idols dreigt te worden weggestemd. Uiteindelijk kiest hun collega Stacy kant voor Van Tijn en stemt Hester alsnog weg. Gordon is boos.
Scheldwoord: Een lul.

10. Manager Xenia
Terwijl Gordon met de Toppers in Moskou is voor het Eurovisie Songfestival, verbreekt zijn manager Xenia abrubt de samenwerking, die drieënhalf jaar heeft geduurd. Xenia is de enige in dit rijtje die het voor elkaar heeft gekregen om de reden stil te houden. Xenia is direct terug naar Nederland gevlogen.

Met (dreiging van) Juridische Stappen.

 Ruzie op TV uitgezonden!

 Met voormalige vriend(in).

 Ruzie met schelden.

Aangezien ik erg houd van internetmemes (de running gags van het internet, meestal in de vorm van virale plaatjes) ben ik ook erg gaan houden van de Actual Advice Mallard. Deze mannetjeseend doet niet veel meer dan knap op de foto staan en de kijker voorzien van ongevraagd advies. Het opmerkelijke aan deze woerd is dat zijn adviezen daadwerkelijk nuttig zijn. Sommigen lijken zo te zijn overgenomen uit overjarige zelfhulpboeken (‘Don’t make decisions when you’re angry, don’t make promises when you’re happy.’) en anderen zijn gewoon echt nuttig (‘No matter what mood they’re in, nobody ever appreciates to be told to smile.’), vooral voor de rest van de wereld.

actueel advies zeg

De eend geeft zijn adviezen al sinds 2011. Het is misschien voor degenen die mij hebben opgevoed moeilijk te verkroppen dat ik mijn levenslessen tegenwoordig aanneem van een mannelijke eend, maar zo rolt het internet. Een van de eerste dingen die hij te melden had, was dat je de spullen die je volgende dag echt niet mag vergeten het beste bovenop je schoenen kan neerleggen. Nou ja, dat vind ik dus een erg goed advies. Net zoals dat je kleren sneller drogen als je een droge handdoek toevoegt in de droger. Of dat je een met een beetje labello de pijn van een paper cut kunt stoppen.

Ik heb gehoord dat de eend niet meer in zijn eigen vijver mag komen, sinds hij de mensen adviseerde geen brood meer te voeren aan eenden, omdat ze daar lui van worden en dan hun vrouwtjes gaan verkrachten.

De goed-advies-woerd heeft ook een tegenhanger – te herkennen aan zijn rode kop – die de slechtste adviezen geeft die je ooit gezien hebt. Malicious Advice Mallard zegt bijvoorbeeld dingen als ‘Need to dry off your pet after a bath? Microwave.’ en ‘Want more breaks while at work? Start smoking.’

Ik heb van de Actual Advice Mallard al meer opgestoken dan van dertig jaar Donald Duck, dus geef die eend zijn eigen stripblad. Maar dat is vast een slecht advies.

Het is een verschijnsel dat je langzaam maar zeker begint te zien bij Aziaten in Nederland: het dragen van een mondkapje. Het lijkt bij ons met name associaties met SARS op te roepen, of in het geval van mijn reisgenoot: ‘Aaah, die man daar lijkt op mijn tandarts! Aah, die ook al, whaha.’ Maar het heeft een nogal minder sinistere reden. Tenminste bij Japanners. Over Chinezen weet ik weinig, dus daarover kan ik Ni Lang van stof zijn.

Japanners zijn namelijk zoals bekend erg beleefd. Ze buigen voor je, ze zeggen vijftig keer per minuut sorry – als je eenmaal weet dat ‘sumimasen’ sorry betekent, dan merk je dat dat werkelijk bizar vaak gebeurt – en ze plegen zelfmoord als ze je in verlegenheid hebben gebracht. Superbeleefd. Het laatste wat een Japanner zou willen, is iemand anders besmetten (sumimasen, zelfmoord, allemaal gedoe). Men niest hier doorgaans dus niet in de handen, want daarmee moet je weer dingen vastpakken, maar gewoon op de vloer. Maar nog beter: als je verkouden bent doe je een mondkapje op. Dan beperk je het risico anderen te besmetten.

Zie je nu een Japanner met een mondkapje én een motorhelm, dan is dit vermoedelijk niet omdat ze het onbeleefd vinden voor de weg als ze daar met hun hoofd op vallen; in dat geval heb je een grote kans dat de Japanner in kwestie lid is van de Bosozoku-motorbende. Beter dat je even wegkomt dan.

Dan hebben we nog één categorie mondkapjes over. Dit betreft uiteraard Sub-Zero en Scorpion uit Mortal Kombat. Van Sub-Zero kan ik me goed voorstellen dat ie verkouden is, maar van Scorpion ben ik er nog niet helemaal goed uit waar het mondkapje voor dient. Overigens kunnen de Japanners een voorbeeld nemen aan deze gekleurde fruitninja’s: hun mondkapjes zien er een stuk stoerder uit dan die gekke chirurgenmaskertjes. En komt er toch iemand te dicht in de buurt dan teleporteren ze zichzelf gewoon met down-up en staan ze ergens anders niemand te besmetten.

Drie sterren: vijf voor het idee, minus twee voor de uitvoering.

Wegens angst voor drukte ben ik op Koninginnedag het liefst in het buitenland. Ik draag nooit oranje, ik blijf lekker binnen, en ik verkoop mijn oude spullen ook mooi niet. Het liefst zeg ik zachtjes tegen de mensen om mij heen dat ik het allemaal haat. Met de stem van Gargamel. Ik haat koninginnedag.

Hierop vormen de jaren dat ik in het buitenland woonde een uitzondering. Drie keer in mijn leven heb ik op Koninginnedag oranje kleding gedragen, gejoeld midden op een kruising waar iedereen me aankeek alsof ik gek was, en ik heb zelfs een keer mijn haar oranje geverfd. Ik voelde toen ineens wel Vaderlandsch Trots: het maakte mij uniek – ik was de vertegenwoordiger van mijn vaderland.

Het is ook om deze reden dat mijn voltallige, naar Amerika geëmigreerde familie, zich Hollandser dan Yvon Jaspers voelt. Te pas en te onpas laten ze buren, vrienden en winkelbedienden weten dat zij Dutch zijn. Het interessante is alleen is dat deze familie sinds de jaren ’70 niet noemenswaardig meer in Nederland is verbleven. Als gevolg hiervan is de tijd bij hen stil blijven staan. Zo nu en dan krijgen we e-mails waarin steevast iets met klompen of molens wordt benoemd. Alsof ze een direct lijntje met Staphorst hebben. Een e-mail over hoe mooi ze het nieuwe nummer van Ali B vinden, of hoe ze toch écht dachten dat het Paulien was, ho maar.

Ik sprak eens een vrouw die al zesentwintig jaar in Istanbul woonde. Toen ik bij haar in Turkije op bezoek was, en we overwogen wat we zouden gaan eten zei ze: ‘Weet je wat we hier hebben? Dan kun je op internet, en dan kies je iets, en dan bezorgen ze dat bij je thuis!’ In haar Nederland, het Nederland van 1985, had je dat niet. Daar had je klompen en molens.

Ik ben dit jaar trouwens met Hoejehetooknoemtditjaardag in het buitenland. Pas maar op Nagasaki, jullie krijgen nog eens wat te zien op 30 april! ORANDA!!

Maandagavond lag ik verveeld op de bank wat met mijn telefoon te spelen tot ik een bericht ontving van een vriend. ‘Wat doe je?’ vroeg hij.
‘Een beetje met mijn telefoon spelen op de bank,’ zei ik.
‘First Knight is nu op tv, dat is de meest uitgezonden film ooit. Ik heb hem al tachtig keer gezien, maar ik kijk hem weer.’
Ik had First Knight nog nooit gezien en zette RTL8 aan. Een bezwete en jonge Richard Gere rende voorbij in een wapperend hemd. Een kostuumfilm! Ik begreep niet waarom ik deze film nog nooit gezien had, dit was precies wat ik leuk vind. Een huilend meisje in een kletsnatte nachtjapon verscheen in beeld.
‘Wie is die chick?’ voeg ik.
‘Dat huilkind uit Legends of the Fall,’ zei de vriend, die sowieso al zijn referenties uit films haalt, dus hij was in zijn element. ‘Moet ik je bijpraten?’
‘Ja, maar wacht even tot deze seksscène voorbij is.’ We keken samen, ieder in ons eigen huis, hoe Richard Gere bijna het huilkind uit Legends of the Fall kuste, tot ze werden onderbroken door een roedel ridders. Het was een wanstaltige scène waarin Richard regenwater uit blaadjes in de open mond van het knielende huilkind liet lopen. Tegen de dorst. Ja, ja.
‘Oké,’ zei ik, ‘praat me bij.’
‘Dat is dus Lancelot, een vrijbuiter. Hij heeft die chick al eerder gered, kwam toen op het kasteel, ging door een hindernisbaan en mocht met de koning praten, dat is Sean Connery. Sean gaat met die chick trouwen, maar ja, Richard is dus verliefd.’
Sean kwam in beeld. ‘Is hij aardig in de film?’ vroeg ik.
‘Ja, het is lastig partij kiezen.’
Tijdens de aftiteling kreeg ik geen berichten meer, hij was in slaap gevallen. Ik zou hem kunnen vertellen hoe het afliep (slecht) maar hij weet het zelf waarschijnlijk beter dan ik. Drie sterren: Richard, Sean en het huilkind uit Legends of the Fall.

Sean wordt nooit ouder. Of jonger.

Deze recensie verscheen op 24april 2013 in de Volkskrant.

Ik wil graag jullie aandacht vragen voor het voorkomen van inbraak en water- en brandschade, want je moet het water bij je vandaan houden. Behalve als er brand is dan. Wat ik wil zeggen: hou je veilig zolang als je leeft.

Dat veilig houden kan bijvoorbeeld via deoplossingvan.nl, waar je tips kunt aandragen voor bovengenoemde ellende, met vijfduizend euro prijzengeld voor het beste idee.

Het beste middel tegen inbraak is natuurlijk een hond als huisdier, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Ik heb zelf ook een oplossing waarmee ik mijn huis al jarenlang inbraakvrij houd. Doe alsóf je een grote hond hebt, die bijvoorbeeld ‘Wodan’ of ‘Grizzly’ heet, en hang een waarschuwingsbordje op. Knappe jongen die dan nog bij je inbreekt.
Zo ziet mijn bordje er uit:

gulzig type

De oplossing van Erica is ook handig: ‘Leg een vieze tennisbal goed in het zicht op de kliko.’ Honden als Wodan zijn dol op tennisballen.

Heb jij ook een goede oplossing voor het voorkomen van inbraak en water- en brandschade? Stuur hem dan in op deoplossingvan.nl en maak kans op die € 5000,-

Mannen spelen graag met ballen. Dat is nu zo en dat is altijd zo geweest. In Midden-Amerika wordt al eeuwen een balsport gespeeld, Ulama. Volgens de plaatjes op Wikipedia speelden ze dat in een soort van ruïnes. Rare jongens, die Azteken.

In Nederland is natuurlijk het voetbal een groot gebeuren, maar uit filmpjes die ik bij Frans op de middelbare school moest kijken geldt dat niet voor de hele wereld. Zo is le sport national du Canada, le Hockey! Dat spelen ze met een puck, een soort hardgeworden bamischijf die enorm veel pijn doet en waardoor heel veel Hockey!-spelers tanden missen. Nee, dan liever een bal. Die zijn relatief zacht want er zit lucht in. Of eigenlijk een soort ander gasmengsel – steek maar eens een pingpongbal in de fik.

Ik vind ballen op zich best top, want ik speel zelf tennis en daar heb je er nogal wat bij nodig. Maar een aspect van ballen moet ik even aankaarten – en dat kost ze sterren. Dat is de bizarre magnetische aantrekkingskracht die ik heb op ballen, gepaard met het totale onvermogen er iets zinnigs mee te doen. Dat gaat zo: er staat een groepje jongeren te voetballen, en ik loop langs. Er gebeurt iets met die bal waardoor deze op mij af komt. Acht jongens kijken verwachtingsvol naar me als ik de bal moet terugschoppen. Ik glimlach, schop tegen de bal, en deze verdwijnt in de andere richting in een sloot. En dan heb ik het ineens gedaan!

Dit begon allemaal op de basisschool – een leraar kreeg een nieuw tennisracket voor zijn verjaardag. Het was gebruikelijk dat alle leerlingen zich verzamelden in de gymzaal. Ik zat in groep acht dus ik mocht helemaal achteraan staan. Even het racket uitproberen en die bal komt uiteraard precies mijn kant op. “Gooi hem eens terug?” Ik had ‘terug’ even verkeerd geïnterpreteerd want de bal raakte snoeihard het hoofd van het meisje voor me. Godzijdank was het meisje de dochter van de toverkol uit het dorp, waardoor ik drie dagen lang bij de populaire jongens mocht zitten. Hoezee.

Dat ook in buitenlandse steden die je al eens bezocht hebt dingen veranderen, zou geen verrassing moeten zijn. In je eigen straat is het de normaalste zaak van de wereld. Maar ik heb het gevoel dat de gehele geschiedenis verraden wordt zodra ook maar één Praagse bakkerij van eigenaar verandert in de tijd dat ik niet in de stad ben en bij een volgend bezoek moet ontdekken dat het nu een slagerij is.

Ik schrijf dit in Berlijn, waar ik gisteren vergeefs gezocht heb naar een kroegje in Friedrichshain, totdat ik ontdekte dat ik ervoor stond. Het was alleen geen kroegje meer, maar iets met cocktails. In 2006 was ik hier voor het laatst. Destijds keken de beelden van Karl Marx en Friedrich Engels nog naar de Fernsehturm. Inmiddels zijn ze zo’n vijftig meter verplaatst, omdat het plein waar ze op stonden in één grote zandbak is veranderd. Nu kijken ze naar een soort toeristenbureau.

Nu snap ik heel goed dat bijvoorbeeld zo’n kroegje vroeg of laat moet verdwijnen, en zeker in Berlijn, waar al genoeg bewaard en herinnerd wordt en elke tweede of derde straathoek een gedenkteken bevat.

Nog een bijzondere verandering die zich in mijn afwezigheid heeft voltrokken (hoe durven ze?) is het sluiten van Tempelhof. Deze oude luchthaven werd in jaren twintig aangelegd en ligt midden in de stad. Het krankzinnige is: de bewoners hebben vooralsnog kunnen voorkomen dat de locatie een nieuwe bestemming krijgt én ze hebben ervoor gezorgd dat je het terrein mag betreden.

Ik geloof dan ook niet dat ik deze dagen of eigenlijk het hele jaar iets leukers gedaan heb dan met de wind in mijn rug over een landingsbaan fietsen. Het is een ongekende ervaring. Het voelt verboden, het gaat hard en je hebt bijna net zoveel ruimte als de valk die boven je vliegt.

Benieuwd wat er in 2020 te zien zal zijn.

Deze heb ik even gemaakt voor jullie. En nu is het afgelopen. Nu zijn we er klaar mee. Maar: kun je er ooit echt klaar mee zijn?

Soms verkeer je in een gezelschap waarin grappen eigenlijk niet meer afgemaakt hoeven worden, omdat je weet dat de rest van de groep dezelfde grap ook al bedenkt. Dan volstaat een droge opmerking als: ‘Insert grap’, of ‘Maken jullie hem zelf even?’ Wij bij Recensiekoning zijn inmiddels aanbeland op dat niveau. Nu vermoed je misschien dat dat vreugderemmend is, maar niets is minder waar: de gedachte aan de grap blijkt al even komisch als het maken zelf.

Een geslaagde variant hierop is ‘Volgende plaatje’. Deze structuur is ontstaan in de hechte club van Op Sterk Water, een Nederlandse comedygroep. Hij werkt als volgt: er doet zich een bepaalde situatie voor. In dit voorbeeld: een paar vrienden nemen tijdens een wandeling een shortcut door een weiland. Een van de vrienden zegt: ‘Ik heb hier eigenlijk nog nooit dieren in dit weiland zien staan.’ Dat is het moment voor iemand om te zeggen: ‘Volgende plaatje.’ Op dat moment maakt iedereen zich een voorstelling van wat er op het volgende plaatje zou kunnen staan. Als het leven een strip zou zijn, zou er in mijn hoofd in het volgende plaatje namelijk een viertal gigantische stieren, een leeuw en een velociraptor in dat weiland voor de vier vrienden staan te grommen.

Dit scenario – van die concrete beesten – is zoals gezegd trouwens mijn eigen invulling. Doordat iemand ‘Volgende plaatje’ zegt, maak je de grap in je hoofd op je eigen manier af. Misschien had een van de andere vrienden wel het plaatje in zijn hoofd waarop een wolf in het weiland net het laatste botje van de vriendengroep uitspuugt. Of nog iets grappigers.

‘Volgende plaatje’ is wat mij betreft zo leuk omdat je door het goed te timen bij iedereen een beeld in zijn hoofd plaatst, zonder concreet iets te zeggen over de situatie. Ik raad het iedereen aan eens te proberen. Dan zul je zeker weten veel lof ontvangen en iedereen zal je overladen met complimenten. Volgende plaatje…

Speciaal voor de creatievelingen geven wij een Recensiekoningpretpakket weg, met daarin: een Recensiekoningtas, een Recensiekoningboek, een gratis abonnement op Reckon, Recensiekoningstickers, een Recensiekoningdobbelspel en een mini-bounty. Bovendien krijg je een retweet naar keuze!

Wat moet je daarvoor doen? Maak bovenstaand ‘volgende plaatje’ af en stuur dit naar: 10e@recensiekoning.nl. Vrijdag maken we de winnaar bekend.

De eerste inzending kregen we al binnen via de krant, van J. de Gelder:

Inzending van J. de Gelder

Deze recensie verscheen op 19 april 2013 in de Volkskrant.

Op ons kantoor staat een behoorlijk luxe koffieapparaat. Het is een zilveren, glimmende machine van het merk Jura. Hiervoor hadden we een apparaat waarbij je zelf koffie moest malen en aanduwen en gedoe, vooral als je bij volle bezetting in al je onschuld vroeg ‘Iemand nog koffie?’ en vervolgens een uur lang koffie stond te malen en aan te duwen en gedoe.

Dit apparaat doet alles zelf. Er zit een duidelijke knop op met een plaatje van een koffiekopje ernaast en als je daar op drukt komt er koffie uit. Lekkere koffie.

Maar ja, het apparaat zou geen apparaat zijn als er geen dingen waren die hij toch niet zelf kon. Zodra hij tegen zo’n ding aanloopt kleurt zijn groene scherm felrood en roept hij in tekst wat er aan scheelt. Bijvoorbeeld ‘koffiebonen bijvullen’. Dan pak je een zak koffiebonen en kieper je de inhoud in het klepje aan de bovenkant. Of hij zegt ‘watertank bijvullen’ en dan moet je de achterkant losklikken en onder de kraan houden. De vervelendste is ‘afvalbak legen’. Dan moet je de voorkant openschuiven om het losse bakje met resten koffie leeg te gooien in de prullenbak. De handeling zelf is nog wel te overzien (ook al volgt hij steevast op ‘watertank bijvullen’ en je dan al snel staat te mopperen ‘ja hoor eens zo blijf ik aan de gang’) maar du moment dat je de voorkant openschuift wordt het apparaat pas echt boos en schreeuwt in felrood ‘LADE ONTBREEKT!’ Eh ja, apparaat, dat moest van jou.

jahaaaa

Het is toch niet een heel ingewikkeld algoritme om ‘lade ontbreekt’ alleen te laten roepen op momenten dat de lade ongeoorloofd ontbreekt. Op een gek moment, bijvoorbeeld ‘s nachts, midden in zijn remslaap terwijl echt niemand op zijn koffieknop heeft gedrukt. En dat het apparaat dan meteen de politie belt om een diefstal te rapporteren en, nu hij toch wakker is, online nieuwe koffie bestelt want volgens zijn berekeningen heb je gisteren de laatste zak opengemaakt.

Toch nog twee sterren want het blijft een grappig verschijnsel hoe je apparaten personifiëert zodra ze tegen je beginnen te praten.