Het schrift is volgens Arthur Schopenhauer (1788-1860) het middel waarmee men tot de mensheid spreekt, maar bij zeer weinig schrijvers heeft men als
lezer de indruk dat er zelf een mens aan het woord is, die tot jou en jou alleen het woord richt. Hierbij hield hij rekening met wat hij de wet van de omgekeerde zwaartekracht noemde: gedachten moeten, nadat ze door de schrijver op papier zijn gezet, weer omhoog naar het hoofd van de lezer. De helderheid en duidelijkheid van zijn betoogtrant worden nog versterkt door een didactiek van het slechte geheugen: waar men zijn werk ook openslaat, het is nooit lang zoeken naar een uitleg van die ‘ene enkele gedachte’ waarvan hij meende dat het de steen der wijzen was waarnaar men zo lang had gezocht.
